آیت‌الله العظمی جوادی آملی در این جلسه با تبریک و تهنیت سالروز ولادت باسعادت امام حسن عسکری علیه‌السلام، این روز بزرگ را به محضر ولیّ‌عصر ارواحنا فداه و همچنین به عموم مسلمانان، علما و بزرگان حاضر تبریک گفتند.

معظم له سپس در ادامه شرح کلمات قصار امیرالمومنین علیه السلام، به شرح حکمت ۱۸۰ نهج البلاغه پرداخت و اظهار داشت: حضرت در این حکمت می فرماید: «الطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ»؛ طمع، بردگی همیشگی است، اگر انسان در عرصه اخلاقی اسیر طمع شود، حقیقتا بنده و برده است، برده ای که بندگی او پایانی ندارد.

ایشان در ادامه با اشاره به حکمت ۲۱۹ نهج البلاغه، اظهار داشت: حضرت می فرماید: «أَکْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ، تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِعِ»؛ بیشترین قربانگاه عقل ها، در برابر برق طمع‌هاست، طمع نه تنها آزادی انسان را از بین می‌برد، بلکه عقل او را نیز می میراند و قدرت اندیشه و تدبیر را از او می‌گیرد.

معظم له در ادامه با اشاره به حکمت ۲۲۶ نهج‌البلاغه افزود: «الطَّامِعُ فِی وِثَاقِ الذُّلِ»؛ یعنی طمعکار همیشه در بند خواری است، کسی که دنبال طمع است، نمی‌تواند عزیز باشد؛ او ناخواسته به ذلت تن می‌دهد و کرامت انسانی‌اش را از دست می‌دهد.

ایشان با اشاره به روایات متعدد از امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، طمع‌ورزی را عامل اسارت و سقوط انسان دانست و تأکید کرد: خداوند همه انسان‌ها را آزاد آفرید و اصل بر آزادی است، اما گرفتار شدن در دام طمع، انسان را به بردگی می‌کشاند و او را از مقام آزادگی ساقط می‌کند. بسیاری از کسانی که می‌گویند، نمی‌توانیم از فساد و رشوه یا اختلاس دست بکشیم، در حقیقت اسیر نفس خود شده‌اند.

آیت الله العظمی جوادی آملی اظهار داشت: آزادگی آن است که انسان در برابر لذائذ زودگذر و بی‌ارزش دنیا خود را نفروشد. تمام تلاش اهل‌بیت (علیهم‌السلام) این بوده است که انسان، آزاد، شریف و عزیز باشد؛ نه گرفتار ذلت طمع شود و نه تحت سلطه دشمنان داخلی و خارجی برود.

معظم له بیان داشت: امیرالمومنین علی علیه السلام می فرماید: «أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا؟ إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسِکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبِیعُوهَا إِلَّا بِهَا»؛ آیا آزاده‌ای نیست که این ته‌مانده‌های بی‌ارزش دنیا را به اهل دنیا واگذارد؟ بها و قیمت جان شما جز بهشت نیست، پس خود را جز به آن نفروشید.

ایشان در پایان تأکید کرد: حقیقت اخلاق چیزی جز آزادگی و شرافت نیست. اگر جامعه‌ای گرفتار طمع شود، آزادی و عزت خود را از دست می‌دهد؛ اما اگر اخلاق و آزادگی حاکم شود، هیچ دشمنی، نه بیرونی و نه درونی، توان سلطه بر آن جامعه را نخواهد شد.