«سه‌شنبه، ‌۱۷ اردیبهشت ۱۳۴۹: شورای امنیت سازمان ملل متحد درخواست اکثریت را مبنی بر استقلال کامل بحرین تصویب کرد. نماینده ما در سازمان ملل، بلافاصله قول حمایت ایران را ارائه کرد. شنیدن خبر این قضیه از رادیو تهران بسیار جالب بود، گوینده خبر چنان با افتخار و غرور آن را خواند که گویی هم‌اکنون بحرین را فتح کرده‌ایم!» آنچه خواندید، یکی از یادداشت‌های روزانه اسدالله علم، نخست‌وزیر و سپس وزیر دربار محمدرضا پهلوی است. او که بیشتر از هر کس می‌دانست این کار، خشم عمومی را علیه شاه برمی‌انگیزد، می‌نویسد: «یک خبر داخلی مایه دلخوشی است. در مسابقه نهایی فوتبال جام آسیا که در تهران برگزار شد، ایران دو بر یک، اسرائیل را شکست داد. جشن و شادی شهر را فراگرفت. در استادیوم امجدیه، ۳۰هزار تماشاچی بلند شدند و با هم سرود ملی را خواندند و جشن و سرور تا سحر ادامه پیدا کرد. شاه شانس آورد که کسی از فرصت استفاده نکرد تا در مورد بحرین تظاهرات کند. موضوع اخیر، به کلی از یادها رفته است. گروهی از فرصت استفاده کردند و شعارهای شدید ضد اسرائیلی دادند که در ایران بی‌سابقه است». شاه ظاهراً از خیر بحرین گذشته بود تا جزایر سه‌گانه خلیج فارس را بدست آورد. او در این مورد روی وعده انگلیسی‌ها حساب کرده بود؛ اما آنچه درباره وعده انگلیسی‌ها می‌اندیشید، درست از آب درنیامد. عَلَم می‌نویسد: «امروز بعدازظهر را به مدت سه ساعت، با سفیر انگلیس گذراندم. در مورد امارات رُک و پوست کنده حرفم را زدم: شما طرف کی هستید؟ ما هیچ وقت گستاخی شما را فراموش نمی‌کنیم. چرا اجازه می‌دهید این شیوخ به آزادی در تمام جهان عرب سفر کنند و سوءتفاهم‌های بیشتری در مورد جزایر (منظور جزایر سه‌گانه خلیج فارس است) به وجود آورند؟ قصدتان چیست؟ وقتی این‌ها به تهران می‌آیند، هرگز اتفاقی نمی‌افتد جز رد و بدل کردن تعارف‌های دیپلماتیک. چرا هیچ کمکی نمی‌کنید؟... او هم گفت: برای دفاع از جزایر، ما هم زور را با زور پاسخ خواهیم گفت[!] گفتم... ما دست از بحرین برداشتیم. حالا انتظار دارید همین کار را در مورد این جزایر بکنیم؟ لابد بعداً هم باید در مورد خوزستان تسلیم بشویم؟» به این ترتیب بحرین از ایران جدا شد تا استقلال کشور و تمامیت ارضی آن، بازیچه سیاست‌بازی‌ غربی‌ها باشد.