امروز که خاک پاک ایران عزیز هدف کینه توزانهترین حملات قرار گرفته و داغ جانسوز شهادت رهبر معظم انقلاب، آیتالله خامنهای، قلوب ملت را جریحهدار کرده است، در میان شعلههای خشم و اندوه، نیازمند تکیهگاهی استوار هستیم. تاریخ تکرار میشود و جبهه حق بار دیگر در برابر شقیترین آحاد جن و انس ایستاده است. در این شرایط بحرانی، بازخوانی دستورالعمل نورانی امام حسین(ع) نه تنها تسلای خاطر، بلکه زرهی معنوی برای محافظت از کیان اسلام و ایجاد آرامش درونی میان مردم غیورمان خواهد بود تا با قدرتی مضاعف ایستادگی کنند.
ایستادگی در سایه سار کلمات وحیانی
در هنگامه نبرد میان حق و باطل، آنجا که دشمن با تمام توان سختافزاری و مکر رسانهای خود به میدان میآید تا ثبات قدم یک ملت را متزلزل کند، تمسک به «ذکر» تنها یک توصیه اخلاقی نیست؛ بلکه یک راهبرد دفاعی است. امام حسین(ع)، آموزگار بزرگ عزت و شهادت، در میانه سختترین ابتلائات تاریخ، مسیری را برای ما ترسیم کردهاند که عبور از هر بنبستی را ممکن میسازد.
شهادت، ارثیه ابدی مردان خداست و اگرچه فقدان رهبری فرزانه و حکیم، ضایعهای جبرانناپذیر بر پیکره امت است اما سنت الهی بر این استوار است که خون شهید، محرک رویشهای تازه و بیداری عمیقتر ملتها باشد. دشمن به گمان باطل خود با حمله به خاک و ترور شخصیتهای والا، میتواند شعله امید را در دل این مردم خاموش کند، اما غافل از آن است که این ملت، درسگرفته مکتبی است که مرگ در راه خدا را «احلی من العسل» میداند.
آرامش، گمشده بزرگ انسان در زمانه جنگ و آشوب است. اما این آرامش چگونه حاصل میشود؟ زمانی که انسان بداند قدرت مطلق تنها از آن خداست و هیچ جنبندهای بدون اذن او توان رویارویی با اراده الهی را ندارد. دعایی که از زبان مبارک سیدالشهدا(ع) صادر شده، در واقع اعلام برائت از قدرتهای پوشالی مادی و پناه بردن به قدرت لایزال «حَوْلِک وَ قُدْرَتِک» است.
این کلمات، حصاری محکم در برابر ترورهای غافلگیرانه (مُغْتَالٍ) و کید و حیله بدکاران (کیدِ الْفُجَّارِ) میسازد. وقتی مؤمن این کلمات را بر زبان جاری میکند، پیوند خود را با سنت رسولالله (ص) و ولایت اولیاءالله تجدید میکند. این همان نقطه اتکایی است که اضطراب را از جامعه میزداید و جای آن را به اطمینانی شگرف میدهد؛ اطمینانی که به ما نهیب میزند حتی اگر تمام جن و انس علیه ما متحد شوند، تا وقتی در مسیر خدا و تحت حمایت او هستیم، هیچ گزندی به حقیقتِ ما نخواهد رسید.
بیایید در این ایام سخت، این دعای شریف را نه فقط به عنوان یک متن، بلکه به عنوان یک میثاقنامه ملی و مذهبی زمزمه کنیم. برای آرامش مادران، پایداری جوانان و نصرت رزمندگانمان، به کلماتی پناه میبریم که امام حسین(ع) آنها را مایه نترسیدن از کل جهانِ کفر دانستند.
دستور نورانی امام حسین (ع) برای محافظت از شر دشمن
امام حسین علیهالسلام میفرمایند: کلماتی وجود دارد که اگر من آنها را بر زبان جاری کنم هیچ ترسی ندارم از این که تمام جن و انس علیه من اجتماع کنند و آن کلمات عبارتند از: «بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ إِلَی اللَّهِ وَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ عَلَی مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ اللَّهُمَّ اکفِنِی بِقُوَّتِک وَ حَوْلِک وَ قُدْرَتِک مِنْ شَرِّ کلِّ مُغْتَالٍ وَ کیدِ الْفُجَّارِ فَإِنِّی أُحِبُّ الْأَبْرَارَ وَ أُوالِی الْأَخْیارَ وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ النَّبِی وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ»
(به نام خدا و به کمک خدا و به سوی خدا و در راه خدا و بر آیین رسول خدا؛ خدایا مرا به نیرو و جنبش و قدرتت از شر هر غافلگیرکننده و مکر بدکاران کفایت کن، چرا که من نیکان را دوست دارم و با خوبان دوستی میکنم و درود خداوند بر محمد پیامبر و خاندان او باد.) (منبع: بحارالانوار، ج ۹۲، ص ۲۲)
نظر شما