خانمان‌براندازتر از مقام و شهوت و شهرت، خودپرستی و غرور است که شیطان را با ۶هزار سال عبادت به درگاه الهی، نافرمان این درگاه کرد. اگر گرفتار خودپرستی و منیت شویم هیچ جوره به صراط مستقیم رهنمون نمی‌شویم.
برای آیت‌الله‌زاده فرزانه‌ای که داماد معلم انقلاب بود و همه جوره در چارچوب جمهوری اسلامی ایران خدمت‌رسانی کرده بود، حتماً سخت بود که ببیند دو بار برای انتخابات ریاست جمهوری دچار عدم تأیید صلاحیت می‌شود. علی لاریجانی از سپاه پاسداران تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، از مدیریت صدا و سیما تا نمایندگی رهبر معظم انقلاب در شورای عالی امنیت ملی و از دبیری این شورا تا ریاست مجلس در این کشور بر صدر نشسته و قدر دیده بود. انصافاً چهره‌های زیادی را دیده‌ایم که با کمتر از این رزومه، گردن افراشتند و خدا را بنده نبودند و به محض اینکه از سریر قدرت پایین آمدند بدمستی کرده و به زمین و زمان بد و بیراه حواله کردند.
دلم آتش گرفت وقتی دیدم که علی لاریجانی در امتحان آقازاده‌پروری هم سربلند بیرون آمد و دسته گلش در کنار خودش پرپر شد. اما بیشتر دلم آنجا آتش گرفت که این بزرگمرد با وجود بی‌مهری در دو نوبت انتخابات ریاست جمهوری، روز سختی و مشقت و ایامی که دشمن پلید قصد این سرزمین را کرد، جامه سربازی به تن کرد و در سخت‌ترین روزها رفیق شفیق حکومتی شد که از او بی‌مهری دیده بود. بزرگی و بزرگمردی همین است که در روزهای سخت پای کار نظام باشی. البته که جمهوری اسلامی ایران به احدی بدهکار نیست جز شهدا، امام راحل و رهبر شهید و از این منظر کسی نباید برای جمهوری اسلامی کلاس بگذارد و شرط و شروط تعیین کند، اما انصافاً چند نفر سیاستمدار در این کشور داشتیم که پس از پایین آمدن از عرصه قدرت، زبان به طعن و طلب خطاب به جمهوری اسلامی نگشوده باشند.
علی اردشیر لاریجانی، مزد ایستادگی‌اش پای انقلاب اسلامی، رفاقتش با نظام جمهوری اسلامی با وجود نامهربانی‌ها و نه گفتن به هوای نفس و منیتش را گرفت و مصداق این شعر حافظ شد:
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری است رنجیدن
شاید بسیاری به وی حق می‌دادند اگر پس از ردصلاحیت دوم به دیارش در شمال برود و کنج عزلت اختیار کند و علایق فلسفی‌اش را با آب و هوای مطبوع شمال درآمیزد، اما فرزند میرزاهاشم آملی، داماد شهید مرتضی مطهری، شاگرد مکتب امام خمینی(ره) و یار و یاور همیشگی رهبر شهید حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، درس‌هایش را خیلی خوب پس داد. درس مسئولیت‌پذیری به جای عافیت‌طلبی، درس نه گفتن به منیت و هوای نفس و درس شهادت‌طلبی. بی‌جهت نبود که چند روز پیش از شهادتش در واکنش به جایزه ۱۰میلیون دلاری دشمنان برای ارائه اطلاعات درباره وی از زبان مولایش امام حسین(ع) نوشت: «من مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمگران را جز بدبختی نمی‌بینم».