لبخند نوجوان، نه از روی شادی سطحی، که از روی آگاهی قلبی است. نگاهی که به آینده میدوزد، نه از روی ترس و وحشت، که از روی اعتماد به آیندهای است که برای آن تلاش خواهد کرد. او را دقیق نگاه کنید که با لباس بارانی مشکی، در برابر معماری شکوهمند حرم امام رضا (ع) ایستاده است؛ حرمی که در طول تاریخ، همواره پناهگاه دلهای شکسته و امید محرومان بوده است.
این تصویر، فقط یک عکس نیست؛ این تصویر، تجلی تداوم راهی است که ۴۷ سال پیش آغاز شد.
یادآورِ روزی که تاریخ، «آری» گفت
چهل و هفت سال قبلتر، در روزهای ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۳۵۸، ملتی در آستانه انتخابی بزرگ قرار گرفتند. در همهپرسی تاریخی، ملت مسلمان ایران با اکثریتی قریب به اتفاق (۹۸/۲ درصد) به نظام جمهوری اسلامی رای «آری» دادند. این روز، در تقویم تاریخ ایران، بهعنوان «روز جمهوری اسلامی» ثبت شد.
آن روز، ملت ایران، «جمهوری» و «اسلامی» را جداگانه انتخاب نکردند؛ بلکه این دو مفهوم را با هم آمیختند و گفتند: «این همان نظامی است که ما میخواهیم؛ هم اسلامی، هم مردمی، هم انقلابی»؛ و امروز، ۴۷ سال بعد، نوجوانان و نهالهایی تازه مثل این جوان در صحن و سرای حرم، با همان نگرش، همان ایمان، همان باران و همان برگه سبز رنگ، بار دیگر از این راه، به رسم احترام و احترام به تاریخ، یادآور میشوند.
چهل و هفت سال؛ از فراز تا فرود، از چالش تا پیروزی
از آرامش در نگاه این نوجوان، آن هم در میانه جنگی که توسط ابرقدرتهای ظلم به کشورش تحمیل شده. تعجب نکنید؛ این نوجوان، وارث راهی است که پر از فراز و نشیب بوده است.
اما در این ۴۷ سال، چه اتفاقاتی رقم خورده است که نسل جدید جوان آن، اینچنین قدرتمند و مستحکم شدهاند؟
جنگ تحمیلی، وقتی گلولهها، آری میگفتند
وقتی رژیم بعث عراق با حمایت دهها کشور ظالم، ایران جوان را مورد حمله قرار داد، چه مردانی پرچم را بر دوش کشیدند؟ مهدی باکری، مصطفی چمران، حسن باقری، صیاد شیرازی و هزاران جوان و نوجوانی که، چون حسین فهمیده با خون خودشان به جمهوری اسلامی آری گفتند. آنها که در میدان نبرد، جان خود را در راه دفاع از خاک ایران تقدیم قرمزی پرچم سه رنگ ایران عزیز کردند.
روحی که رفت و روح جدیدی که دمیده شد
سال ۱۳۶۸، جهان را در سوگ امام خمینی (ره) گرفت. آن روز، ۱۰ میلیون ایرانی، برای تشییع پیکرِ آن بزرگمرد، در خیابانها صف بستند. این، در تاریخ جهان، ثبت شد به عنوان «حماسهایترین و بزرگترین تشییع جهان» و پس از آن، روح دیگری از طرف خدا و به دست مردم و شورای خبرگان رهبری جانشین روح الله خمینی (ره) شد، همانند حالا که با شهادت روحالله دوم انقلاب که در پیاش آیتالله سید مجتبی خامنهای (حفظهالله) روح دمیده شده به انقلاب و ایران اسلامی شدند و ایران و انقلاب همچنان در مسیر پیشرفتها قدم برمیدارد.
دشمن گفت: «نمیرسید»، ایران گفت: «رسیدیم»
از تحریمهای اقتصادی تا جنگهای فرهنگی، تا تهدیدهای نظامی؛ ایران، زیرِ سایه ایمان و مقاومت، همواره استوار مانده است. امروز، ایران، نه تنها در برابر دشمنان ایستاده، بلکه بهعنوان یک قدرت منطقهای و جهانی شناخته میشود. قدرتی که رمزش در پایداری و مقاومتی است که همواره از ایرانیان در قابهای مختلف تاریخ ثبت شده است؛ از تحمل مشکلات جنگ اقتصادی با ایستادگی برای ایران، از سختیهای پیشرفت علمی با شهیدان بسیاری که در مسیر توسعه آن تقدیم آیندگان کردند تا حالا که با همان اقتدار و مقاومت موشکهای دانشمندانشان به سر دشمنان میبارد و قدرت اقتصادی منطقه را کشور و منتخبینشان در جمهوری اسلامی ایران حفظ و کنترل میکنند.
وقتی ملت، در صحنه بود
سال ۸۸، با ۹ دی، ملت ایران ثابت کرد که در برابر هرگونه اغتشاش، از انقلاب صیانت میکند و سالهای بعد، بار دیگر، مردم در میادین سراسر کشور، ثابت کردند که هنوز انقلاب، در قلب آنها زنده است. سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ با حماسهای دیگر و حفظ یکپارچگی و سرافرازی پرچم ایران اسلامی و حتی در ایام اخیر که در ۲۲ دی ماه ۱۴۰۴ با حفظ بصیرت و نگاه ایرانی و اسلامی خود سیلی محکمی بر دهان وطنفروشان و دشمنان جمهوری اسلامی ایران زدند و شبهای پایانی سال ۱۴۰۴ و آغاز ۱۴۰۵ که خیابان به خیابان را به سنگری برای حفظ و صیانت از خاکشان، پرچمشان، انقلابشان و ایران عزیزشان تبدیل کردهاند.
آیندهای که برای ایران میسازد
به آن نوجوان در عکس نگاه کنید. این جوان، شاید امروز، دانشآموزی باشد که در سالهای آینده به دانشگاه خواهد رفت. شاید یکی از همان کسانی باشد که؛ در علوم پزشکی، برای درمانِ بیماران تلاش خواهد کرد؛ در مهندسی و فناوری، برای پیشرفت زیرساختهای کشور کوشش خواهد کرد؛ در اقتصاد و تولید، برای استقلال اقتصادی ایران، قدم بردارد؛ در فرهنگ و هنر، برای معرفی هویت ایرانی و اسلامی، آفرینش کند.
این نوجوان، وارث راهی است که ۸۵ میلیون ایرانی، با همه تفاوتهایشان، امروز در آن گام برمیدارند و این راه، باورمندانه ادامه خواهد یافت.
بارانی که در این عکس، بر سر نوجوان میبارد، فقط یک پدیده آب و هوایی نیست؛ بلکه نشانهای از استجابت دعاهاست. باران حرم رضوی، نماد رحمت الهی است و این نوجوان، در دل این باران، با ایمانی راسخ، از جمهوری اسلامی که به آن رای داد، پاسداری میکند؛ گویی تحریم، ترور، جنگ فرهنگی، اغتشاشات؛ هیچ کدام از اینها، نمیتواند این نسل جوان را از راهی که پدران و مادرانشان انتخاب کردند، منحرف کند.
پیامِ نسل جدید: آری، آری، آری
این نوجوان، با لبخند آرامش و نگاهی به آینده، میگوید: «من، وارث راهی هستم که ۴۷ سال پیش آغاز شد. من، گامی برمیدارم که به آن «جمهوری اسلامی ایران» میگویم. نه بهعنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک حقیقت. من، باور دارم که آینده، دست جوانان ایرانی است. آینده، دست کسانی است که در حرم رضوی، زیر باران، با ایمان، با امید و با جرات، به این کشور «آری» میگویند».
این تصویر، یادآور آن است که انقلاب و ایران سربلند هنوز زنده هست و نفس میکشد و نسل جدید، با ایمان و آگاهی، راهی را که ۴۷ سال پیش انتخاب شد، ادامه خواهد داد.
امیرعلی مقدم
نظر شما