این روزها که هنوز آثار و نشانه‌های جنگ در زندگی بسیاری از خانواده‌ها دیده می‌شود، نگاه‌های زیادی دوباره به همان حرم برگشته است؛ جایی که بسیاری باور دارند نیت‌های خیر می‌تواند گرهی از زندگی دیگران باز کند.

آغاز پویش «ایران امام رضا (ع)»

در همین روزها، آستان قدس رضوی پویشی را با عنوان «ایران امام رضا (ع)» راه‌اندازی کرده است؛ پویشی که می‌خواهد نذرهای مردمی را که دلشان برای هم‌وطنانشان می‌تپد، به دست خانواده‌هایی برساند که جنگ، بخشی از آرامش زندگی‌شان را گرفته است.

در میان نذرهایی که برای این پویش ثبت شده، روایت‌هایی شکل‌گرفته که هر کدام بوی ارادت و همدلی می‌دهد. یکی از این روایت‌ها اما مسیری متفاوت دارد؛ مسیری که از دل‌هایی در آن‌سوی مرزها آغاز شده و با نام امام رئوف(ع) به این جریان مهربانی پیوسته است.

پویشی برای مرهم زخم‌های جنگ

جنگ تنها در میدان نبرد اتفاق نمی‌افتد؛ آثارش تا مدت‌ها در زندگی مردم باقی می‌ماند. خانه‌هایی که ویران شده‌اند، خانواده‌هایی که سرپناه خود را از دست‌ داده‌اند و شهرهایی که هنوز نشانه‌های آن روزهای سخت را بر چهره دارند. در چنین شرایطی، پویش «ایران امام رضا(ع)» تلاشی است تا نذرهای مردم تنها در حد یک نیت باقی نماند، بلکه به کمکی واقعی برای بازسازی زندگی آسیب‌دیدگان تبدیل شود.

اداره کل نذورات آستان قدس رضوی با راه‌اندازی این نذر از مردم دعوت کرده است نذرهای خود را به نیت «کمک به آسیب‌دیدگان جنگ رمضان» تقدیم کنند؛ نذرهایی که می‌تواند از مبالغ کوچک آغاز شود و تا کمک‌های بزرگ ادامه پیدا کند.

برای بسیاری از مردم، وقتی نام حرم امام مهربانی‌ها در میان باشد، نیت‌ها شکل دیگری پیدا می‌کند. نذر برای امام رضا(ع) برای خیلی‌ها یعنی سپردن یک کار خیر به دست آستانی که قرن‌ها محل اعتماد و امید مردم بوده است.

دل‌هایی که از دور همراه شدند

در میان نذرهای ثبت‌شده در این پویش، نذری وجود دارد که بیش از هر چیز از همدلی فراتر از مرزها حکایت می‌کند.

ماجرا از جایی آغاز شد که خانم حسنیان درباره پویش «ایران امام رضا(ع)» با برخی دوستان و آشنایانش صحبت کرد؛ دوستانی که بعضی از آن‌ها ایرانیان مقیم عراق بودند و برخی دیگر از دوستداران امام رضا(ع) در کشور عمان.

این افراد از همان روزهای نخست جنگ در جریان اتفاقاتی بودند که برای مردم ایران رخ می‌داد. نزدیکی جغرافیایی و پیوندهای انسانی و مذهبی میان ملت‌ها باعث شده بود نگرانی و اندوه این روزها برای آنان نیز ناآشنا نباشد.

وقتی صحبت از این پویش و کمک به آسیب‌دیدگان جنگ به میان آمد، بی‌درنگ تصمیم گرفتند سهمی در این همدلی داشته باشند؛ چرا که رنج مردم ایران را دور از خود نمی‌دیدند و دل‌هایشان با خانواده‌هایی بود که روزهای دشوار جنگ را پشت سر گذاشته بودند. برای آنان، نام علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) تنها یک نام نبود؛ پلی بود برای همدلی و شریک‌شدن در رنج مردمی که خود را به‌نوعی با آنان هم سرنوشت می‌دانستند.

نذری که مرزها را شکست

کم‌کم نیت‌ها شکل گرفت؛ نیت‌هایی که هر کدام از دل انسانی برخاسته بود و رنگی از امید و دعا داشت.

در میان این همراهان؛ حسین آقا، فریال خانم و بتول خانم از کشور عمان و ابو هاشم از کشور عراق از نخستین کسانی بودند که دلشان با این پویش همراه شد. هر کدام از آنان فیشی به مبلغ ۳۹۷ میلیون تومان واریز کردند و با همان نیتی که سپرده شده بود، ثبت و تقدیم شود.

در کنار این نیت‌ها، خانم حسنیان خودش هم دلش را به این جریان خیر گره‌زده بود. او نذر خود را با ذکر «یا مولانا امیرالمؤمنین(ع)» کنار این کمک‌ها قرارداد و ثواب آن را به یاد یازده نفر از اموات خانواده‌اش هدیه کرد؛ عزیزانی که یادشان هنوز در دل خانواده زنده است. به همین نیت نیز از واریز کننده خواسته بود در فیش‌ها نام «یا علی» نوشته شود؛ نامی که برای او یادآور توسل و امید در دل این کار خیر بود.وقتی این کمک‌ها و نیت‌های خیر در کنار یکدیگر قرار گرفت و با نذرهای دیگر تکمیل شد، مجموع این نذر به رقم سه میلیارد تومان رسید. نذری که با عشق به امام رضا(ع) و با امید به اینکه گرهی از زندگی خانواده‌های آسیب‌دیده جنگ رمضان باز شود، به پویش «ایران امام رضا (ع)» تقدیم شد.پس از انجام واریزها، خانم حسنیان تصویر فیش‌ها را برای دوستانش فرستاد تا آن‌ها نیز در شادی تحقق این نیت شریک شوند. او از گنبد طلایی حرم امام رضا (ع)، از طبقه دوم صحن آزادی و در کنار تصویر رهبر شهید عکس‌هایی گرفت و برایشان فرستاد؛ تصاویری از حرم که برای آن دوستان دور از ایران، انگار سلامی از نزدیک‌ترین نقطه دلشان به امام مهربانی‌ها بود.

یک واسطه برای یک نیت

خانم حسنیان اما خودش این ماجرا را ساده روایت می‌کند.او می‌گوید: «بخش اصلی این نذر متعلق به دوستانم بود و من بیشتر واسطه‌ای بودم که کمک آن‌ها را به این پویش رساندم. وقتی از پویش و هدفش شنیدند، گفتند می‌خواهند سهمی داشته باشند و تأکید کردند که این مبلغ دقیقاً برای کمک به آسیب‌دیدگان جنگ هزینه شود.» البته در کنار نذر آن‌ها، او خودش هم نیتی داشت و سهمی را به یاد اموات خانواده‌اش در این مسیر قرارداد.

در واقع، او حلقه‌ای از زنجیره‌ای بود که از دل چند انسان نیک‌اندیش شکل‌گرفته بود؛ زنجیره‌ای که سرانجام به حرم ثامن‌الحجج (ع) رسید.

اعتمادی به وسعت جهان

در دل این روایت، یک حقیقت روشن دیده می‌شود؛ اعتمادی که عاشقان امام رضا(ع) به آستان مهربانی‌ها دارند. برای ناذران، تنها پرداخت یک کمک مهم نیست؛ مهم‌تر از آن این است که بدانند نیتشان همان‌گونه که گفته‌اند، در همان مسیر اجرا می‌شود.

آستان قدس رضوی سال‌هاست امانت‌دار نیت‌های کوچک و بزرگ مردم است؛ امانتی که بادقت و صداقت اجرا می‌شود و همین امانت‌داری اعتماد مردم را گسترده‌تر کرده است. به همین دلیل است که از گوشه‌های مختلف جهان، دل‌هایی که دلتنگ گنبد طلایی هستند، نذرهایشان را به این آستان می‌سپارند؛ با این اطمینان که این نیت‌ها دقیقاً در همان راهی که خواسته‌اند به ثمر می‌نشیند.