در یک حکومت موفق (نه فقط حکومت اسلامی) مردم باید آگاه باشند، اما نباید رهبر و راهبر امور کلان شوند. گاهی تصور میشود «مردم باید توجیه باشند» یعنی مردم باید تصمیم بگیرند و حاکمیت صرفاً دنبالهرو باشد. این نکته باید برای مردم تبیین شود و البته مدیریت لازم دارد. اینکه ما از مردم چیزی را پنهان کنیم یا آنان را نامحرم بدانیم، غلط است.
امور کلان برعهده مسئولان کلان است. گاهی یک موضوع جزئی قرار است در کشور انجام شود؛ مثلاً میخواهند دانشگاهی را بازسازی کنند و لازم است قراردادی با یک شرکت بسته شود. در چنین مواردی متخصصان، وزیر علوم، معاونان و مسئولان دانشگاه تصمیم میگیرند.
اما گاهی یک موضوع کلان مطرح میشود؛ مانند درباره مذاکره با آمریکا، تصمیم درباره آتشبس یا ادامه جنگ، و مدیریت تنگه هرمز؛ که بر عهده مسئولان کلان نظام است. مسئولان کلان مشخص هستند: مقام معظم رهبری، شورای عالی امنیت ملی، هیئت دولت، فرماندهان ردهاول نظامی. اینها مسئولان کلان هستند و حتی نمایندگان مجلس شورای اسلامی نیز میتوانند جز این مسئولین باشند. نام بردن و نبردن از این مقامات به معنای عدم عنایت نیست بلکه در مقام استقراء تام نیستم.
در یک حکومت موفق—نمیگویم حکومت اسلامی، بلکه هر حاکمیت موفق—مردم باید آگاه باشند، اما نباید رهبر و راهبر امور کلان شوند. گاهی تصور میشود «مردم باید توجیه باشند» یعنی مردم باید تصمیم بگیرند و حاکمیت صرفاً دنبالهرو باشد.
این نکته باید برای مردم تبیین شود و البته مدیریت لازم دارد. اینکه ما از مردم چیزی را پنهان کنیم یا آنان را نامحرم بدانیم، غلط است. اما در عین حال، مردم باید در جریان امور باشند، آگاه شوند و نقش و رسالت اصلی خود را انجام دهند؛ نه اینکه وارد حوزههایی شوند که مربوط به رهبران کلان کشور است. البته رهبران کلان نیز کما اینکه در کتاب فقه و مصلحت آمده است، موظفاند به صورت گسترده از کارشناسان استفاده کنند.
بنابراین، تصمیمهای کلان باید توسط رهبران کلان و با بهرهگیری گسترده از کارشناسان اتخاذ شود. در کنار آن، باید مدیریت شود تا مردم توجیه شوند، در جریان قرار بگیرند و قانع شوند.
در پایان، نکتهای دارم برای کسانی که ممکن است صدای من را بشنوند یا تصویر را ببینند: افرادی که در نماز جمعه خطبه میخوانند، سخنرانان، فعالان رادیو و تلویزیون و مسئولان صداوسیما باید این موضوع را مدیریت کنند.
نظر شما