در عرصات منتهی به جام جهانی، تیم ملی فوتبال ایران برای تصعید آرزوهایش در جام جهان‌نما پیش و بیش از هر چیز به برنامه‌ریزی مدون و ملاقات‌های تدارکاتی باکیفیت نیاز مبرم دارد. آنچه اما در این روزهای مشوّش، شاهدش هستیم، خلاف این ضرورت مبرهن است. حریفان تدارکاتی یکی پس از دیگری از مصاف با یوزها انصراف می‌دهند و کارت دعوت را پس می‌فرستند تا سفیدهای سرزمین مادری کاسه چه کنم چه کنم به دست گیرند و متوسل به قضا و قدر شوند. آخرین مورد، تیم ملی مقدونیه بود که بسانِ پورتوریکو آب پاکی را روی دست فدراسیون‌نشینان ریخت. وضعیت ناخوشایندی که نه فقط یک مشکل مقطعی، که نشانه‌ای از ضعف در دیپلماسی ورزشی و برنامه‌ریزی کلان فوتبال کشور است.
پیکارهای دوستانه در فوتبال امروز، صرفاً جدال‌های تقویم پرکن و تشریفاتی نیستند. جایی هستند که سرمربی می‌تواند چینش‌های مختلف را محک بزند، تفنگداران جدید را ارزیابی و نقاط ضعف را پیش از ورود به آوردگاه رسمی برطرف کند. در چنین حیص و بیص مه‌آلودی لشکری که از مجال نبرد تدارکاتی محروم شود، گریز و گزیری ندارد جز آنکه به آزمون و خطا در صحنه جام جهانی تن دهد؛ جایی که کوچک‌ترین گاف، هزینه‌ای دهشتناک را به دنبال خواهد داشت.
طومار انصراف‌های پی‌درپی حریفان تدارکاتی، پرسش‌هایی جدی درباره شیوه تعامل و برنامه‌ریزی فدراسیون فوتبال ایجاد کرده است. در دنیای حرفه‌ای فوتبال، تنظیم تقویم بازی‌های دوستانه از ماه‌ها پیش آغاز می‌شود و نیازمند شبکه‌ای فعال از ارتباطات بین‌المللی است. وقتی در چنین مرحله حساسی هنوز برای برگزاری چند بازی مناسب با معادلات حل نشده روبه‌رو هستیم، طبیعی است که نگرانی‌ها درباره میزان آمادگی تیم ملی افزایش پیدا کند.نفوس بد نمی‌زنیم و با وجود همه مصائب به جد معتقدیم هنوز هم می‌توان از این شوربختی عبور کرد، به شرط آنکه فدراسیون‌نشینان در اندک مجال باقیمانده تا روز مبادا دست روی دست نگذارند و با سرعت عمل وارد شوند. به نظر می‌رسد با همه محذورات و معذورات باید دامنه جست‌وجوی حریفان تدارکاتی گسترده‌تر شود و به هر طریق ممکن گزینه‌هایی پیدا شوند که بتوانند پیش از استارت جام جهانی عیار واقعی تیم ملی را به سکانداران آن گوشزد کنند. اگر هم برگزاری با حریفان خارجی امری محال است، به دیدارهای جدی با تیم‌های باشگاهیِ وامانده و جامانده از لیگ دل‌ خوش کنند تا لااقل بخش کوچکی از این خلأ جبران شود. صد البته استفاده از داده‌های تحلیلی و فراهم کردن اتمسفری آرام برای توپچی‌ها نیز برای سربلندی در جام جهانی مهم‌تر از هر وقت دیگر جلوه می‌کند. بی مداهنه اگر فدراسیون فوتبال نتواند به سرعت برای این خلأ چاره‌ای بیندیشد، تیم ملی با کمبود تجربه رقابتی وارد ایالات متحده خواهد شد؛ وضعیتی که در سطح بالای فوتبال جهان، از تفاوت میان یک حضور آبرومندانه و یک ناکامی زودهنگام رونمایی خواهد کرد.