امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:
«تَزُولُ الْجِبَالُ وَ لَا تَزُلْ، عَضَّ عَلَی نَاجِذِکَ، أَعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَکَ، تِدْ فِی الْأَرْضِ قَدَمَکَ، ارْمِ بِبَصَرِکَ أَقْصَی الْقَوْمِ وَ غُضَّ بَصَرَکَ، وَ اعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ»

اگر کوه‌ها متزلزل شوند، تو پایدار بمان. دندان‌ها را به هم بفشر و سرت را به عاریت به خداوند بسپار و پاها را چونان میخ در زمین استوار کن و تا دورترین کرانه‌های میدان نبرد را زیر نظر بگیر و صحنه‌های وحشت‌خیز را نادیده بگیر و بدان که پیروزی از سوی خداوند سبحان است.

نهج البلاغه، خطبه ۱۱