به سختی نمیخندم و این جملات را مینویسم اما شما از ته دل بخندید و بخوانید؛ «امارات متحده عربی»؛ چه غلطهای زیادی! اگر «عرب»، «محمد جهانآرا» است؛ اگر عرب «سنوار» است و «نصرالله»! این «ملیجکهای دامن نفتی» هر چه باشند، عرب نیستند!
حتی فهرست کردن این دیکتاتوری کاریکاتوری خانوادگی در فهرست کثیف دشمنان جمهوری اسلامی هم، ظلم است به دولت-ملت شریف ایران اما جبر زمانه است که قلم به دست من سپرده تا شاید گوشهای از آنچه در ذهن انسان ایرانی میگذرد را در قالب کلمات به بند کشیده و برای تاریخ به یادگار گذارم!
تلاش بر این بود که نسخه توسعه غربی، سرمایهسالارانه و تراستی، این بار در فرم قبیلهای، توسط حاکمان بیریشه و بادیهنشینان به دور از مدنیت در جنوب خلیج فارس ارائه شود و آنها کسانی بودند که نزدیکترین تجربه حکمرانیشان به شترسواری و گرفتن عنان آن «زبانبسته» بازمیگشت و چه گزینهای بهتر از این برای سواری گرفتن؟
کاشتند و داشتند و کمپانیهای نفتی برداشتند و حالا که از شیره جان «خلیج فارس»، تا خرخره نوشیدهاند، راه بدمستی در پیش گرفته و برای این «کهنه سرباز زمین»، «جانِ جهان»، «ایران زمین»، شاخ و شانه میکشند! خدایا حکمتت را شکر! آنقدر چرخاندی و چرخاندی تا پاک کردن این «لکه ننگ» از دامان اسلام؛ از این جغرافیای مقدس، باز بیفتد دست فرزندان «سلمان»، یاران «مختار»، فداییان «حسین» و منتظران «مهدی».
ما اسرائیل را به رسمیت نمیشناسیم؛ در همین جنگ جاری حتی زمانی که بنا به مصالح و امر ولی (روحی فداه)، سکوت صحنه نبرد نظامی در پیش گرفتیم، با خود شیطان سر میز مذاکره نشستیم اما آن «زاده مجعول و حرام» را حتی به «بال مرغ گل باقالی» خانه روستایی مادربزرگمان هم نگرفتیم! اسرائیل را میگویم که درست همزمان با برگزاری مذاکرات میان طرف ایرانی و آمریکایی، دست و پا میزد تا با عضوی از دولت «بیخاصیت» لبنان دیدار کند و به همان هم نرسید و حالا، شعبه دو این رژیم شایسته زوال، که به امارات متحده عربی معروف شده، در حالی که بازنده اصلی این قمار بزرگ بوده و میداند فردای جنگ ایران و آمریکا، چه چیزهای نوک تیزی انتظارش را میکشد؛ به زعم خود، راه نقشآفرینی فعالانه در پیش گرفته و شواهدی که حکایت از بروز سطوح جدید حماقت و سفاهت دارد توسط «آلنهیان».
یک بار برای همیشه! این زمزمه ذهنی ایرانیانی است که حالا به مفهوم ملی، صبر و صلاح و راهبرد آموخته و آموزاندهاند؛ که یک بار برای همیشه، لازم است نمونه و نسخهای عبرتآموز از نتیجه خیانت و خباثت و سواری دادن به شیطان در این منطقه عملیاتی شود و آماده برای بازدید عموم؛ و صد البته که این نمایشگاه دائمی، به خاندان سفیه آلنهیان، یک مقبره خانوادگی بدهکار است!
به درستی گفتهاند آن که در خانه شیشهای زندگی میکند، نباید هیچ گاه سنگ به دست گیرد و فهم همین واقعیت ساده هم فراتر از حد حاکمان دبی، ابوظبی، شارجه و... بوده و حالا که به آستانه ساعت صفر نزدیک شدهایم، زمزمههای جدایی امارتهای خودخوانده از این اتحاد وابستگان و بردگان شیطان به گوش میرسد اما گاهی خیلی زود دیر میشود!
نظر شما