دکتر محمدرضا صالحی با اشاره به ماهیت هانتاویروس اظهار کرد: هانتاویروس در واقع یک ویروس واحد نیست، بلکه خانوادهای از ویروسها با زیرگروههای مختلف است؛ همانطور که ویروس «سارسکووید» یا «کووید-۱۹» زیرمجموعهای از خانواده کروناویروسها به شمار میرود.
وی با تأکید بر اینکه هانتاویروس پدیده جدیدی نیست، گفت: جامعه علمی سالهاست این ویروس را میشناسد. دو زیرگونه مهم از آن موجب بروز بیماری در انسان میشوند که یکی در آمریکای مرکزی و شمالی و دیگری در جنوب شرق آسیا و شرق دور مشاهده شده است.
این متخصص بیماریهای عفونی و گرمسیری درباره علائم بیماری توضیح داد: نوعی از این ویروس که در آمریکای مرکزی و شمالی دیده میشود، در برخی مناطق اروپای مرکزی و حوزه مدیترانه نیز گزارش شده و میتواند درگیریهای شدید ریوی، قلبی و حتی کلیوی ایجاد کند. نوع دیگر که در جنوب شرق آسیا شایعتر است، معمولاً علائمی شبیه سندرم آنفلوآنزا ایجاد میکند و در برخی موارد با تبهای خونریزیدهنده، خونریزیهای گوارشی، تهوع و استفراغ همراه است.
صالحی با اشاره به نحوه انتقال این ویروس گفت: هانتاویروس یک بیماری «زونوتیک» یا قابل انتقال از حیوان به انسان است و عمدتاً از طریق جوندگانی مانند موش و خوکچه هندی منتقل میشود. انتقال انسان به انسان بسیار نادر است و معمولاً فقط در تماسهای بسیار نزدیک و طولانیمدت ممکن است رخ دهد.
وی ادامه داد: این حیوانات ممکن است ظاهراً سالم به نظر برسند، اما ویروس را از طریق ادرار، مدفوع و بزاق دفع میکنند. ذرات خشک این مواد میتواند در فضا معلق شده و از طریق تنفس وارد بدن انسان شود؛ بهویژه در محیطهایی مانند انبارها، سیلوها و اسکلهها.
رئیس مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره دوره نهفتگی بیماری نیز گفت: فاصله زمانی بین ورود ویروس به بدن تا بروز علائم معمولاً بین یک تا هشت هفته است. در مراحل اولیه، علائمی مانند تب، سردرد، درد عضلات و مفاصل، تهوع و استفراغ ظاهر میشود که شباهت زیادی به آنفلوآنزا دارد، اما در برخی موارد میتواند به عفونتهای شدید ریوی، کلیوی یا خونریزیهای گوارشی منجر شود.
او با اشاره به میزان مرگومیر این بیماری گفت: میزان کشندگی نوعی که در آمریکا و کشورهای غربی دیده میشود حدود ۱۵ تا ۴۰ درصد و نوعی که در شرق آسیا گزارش شده حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد است.
صالحی درباره درمان بیماری توضیح داد: درمان اختصاصی برای هانتاویروس وجود ندارد؛ به این معنا که داروی مشخصی برای درمان قطعی آن معرفی نشده است. درمانها عمدتاً حمایتی است و شامل استراحت، مصرف مایعات و داروهای مسکن میشود. در موارد شدید نیز ممکن است بیمار به بستری در بیمارستان یا حتی مراقبتهای ویژه نیاز داشته باشد.
وی با اشاره به راههای پیشگیری افزود: این بیماری واکسن ندارد و رعایت بهداشت فردی از جمله شستوشوی مداوم دستها و استفاده از ماسک، بهویژه برای افرادی که در محیطهایی مانند انبارها و سیلوها فعالیت میکنند، بسیار مهم است.
رئیس مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی دانشگاه علوم پزشکی تهران در پایان تأکید کرد: از بین بردن زیستگاه موشها نقش مهمی در پیشگیری از بسیاری از بیماریها دارد. شهرداریها باید در کنترل جمعیت موشها و تخریب زیستگاههای آنها جدیتر عمل کنند. با این حال خوشبختانه تاکنون گزارشی از ابتلا به هانتاویروس در ایران ثبت نشده است.
نظر شما