بهگزارش قدس آنلاین، رفتار غیرقابلپیشبینی «دونالد ترامپ» که در گذشته از سوی برخی متحدان آمریکا بهعنوان تاکتیکی متفاوت و حتی موثر برای غافلگیری رقبا تلقی میشد، اکنون به گفته بسیاری از مقامهای خارجی به عاملی برای بیاعتمادی تبدیل شده است. با گذشت حدود ۱۰ هفته از جنگ با ایران، انتقادها نسبت به تغییرات ناگهانی در مواضع واشنگتن و تفاوت آشکار میان اظهارات رسمی دولت آمریکا و پیامهای ترامپ در شبکههای اجتماعی افزایش یافته است.
نشریه آتلانتیک در گزارشی نوشت این وضعیت، روند تلاشها برای پایان جنگ و بازگشایی تنگه هرمز را با مشکل روبهرو کرده، زیرا نه متحدان آمریکا و نه مذاکرهکنندگان ایرانی نمیدانند باید به دیپلماسی رسمی واشنگتن اعتماد کنند یا به لفاظیهای تند و متناقض رئیسجمهور آمریکا توجه داشته باشند. به گفته یک مقام عرب، اگر مسئله فقط غیرقابلپیشبینی بودن ترامپ بود شاید توافقی حاصل میشد، اما مشکل اصلی «قابل اعتماد نبودن» اوست.
این گزارش همچنین تأکید میکند که متحدان سنتی آمریکا بهدلیل همین رفتارها، بهدنبال کاهش وابستگی خود به واشنگتن و یافتن جایگزینهایی برای رهبری آمریکا هستند. از سوی دیگر، چین نیز که سالها با تغییرات ناگهانی در سیاستهای تجاری آمریکا مواجه بوده، سفر احتمالی ترامپ به پکن را آزمونی برای امکان ادامه همکاری میان دو قدرت بزرگ جهان میداند.
«جاشوا شوارتز» استاد دانشگاه کارنگی ملون معتقد است در دوره اول ریاستجمهوری ترامپ، ابهام درباره رفتارهای او تا حدی به سودش بود، اما اکنون الگوی رفتاری او برای بسیاری قابل پیشبینی شده است؛ الگویی که شامل تهدید، تشدید تنش و سپس عقبنشینی تحت فشارهای اقتصادی یا سیاسی میشود.
به نوشته آتلانتیک، نمونه این رفتار را میتوان در مواضع متناقض ترامپ درباره کره شمالی، تغییر مداوم تعرفههای تجاری و اظهارات مختلف او درباره جنگ ایران مشاهده کرد. کارشناسان بر این باورند که این رویکرد در دور دوم ریاستجمهوری ترامپ دیگر کارایی گذشته را ندارد و حتی موقعیت آمریکا را در برابر چین تضعیف کرده است.
«رابرت مالی» مذاکرهکننده پیشین آمریکا در گفتوگوهای هستهای با ایران نیز گفته است که غیرقابلپیشبینی بودن ممکن است در ابتدا نوعی اهرم فشار در مذاکرات باشد، اما زمانی که به بیاعتمادی تبدیل شود، نتیجه معکوس خواهد داشت؛ زیرا طرف مقابل دیگر به پایدار ماندن توافق احتمالی اطمینان نمیکند و در نهایت شرایط به سمت «هرجومرج» پیش میرود.
آتلانتیک در پایان نتیجهگیری میکند که بسیاری از کشورها پس از بازگشت ترامپ به قدرت، بیش از گذشته به فکر آیندهای هستند که در آن اتکا به آمریکا کاهش یافته باشد.
نظر شما