پروژه ۱۸ تیمی شدن لیگ برتر فوتبال ایران برای فصل آینده، این روزها به یکی از جدی‌ترین سناریوهای روی میز سازمان لیگ تبدیل شده است.
طرحی که اگرچه هنوز به مرحله تصمیم‌گیری نهایی نرسیده، اما با توجه به شرایط خاص فصل جاری، بیش از هر زمان دیگری امکان اجرایی شدن آن وجود دارد.
نیمه‌تمام ماندن احتمالی مسابقات لیگ برتر و بلاتکلیفی در تعیین تیم‌های سقوط ‌کننده، سازمان لیگ را در موقعیتی پیچیده قرار داده؛ وضعیتی که می‌تواند ساختار فصل آینده فوتبال ایران را به‌طور کامل تغییر دهد.
در سال‌های گذشته، سازمان لیگ تلاش زیادی برای کاهش تعداد تیم‌های لیگ برتر انجام داد تا با رسیدن به ساختار ۱۶ تیمی، کیفیت مسابقات را افزایش و فشار تقویم فشرده را کاهش دهد. هدف این بود که تعداد بازی‌های کم‌اهمیت کمتر شود، برنامه‌ریزی تیم ملی آسان‌تر صورت بگیرد و باشگاه‌ها نیز از نظر فنی و مالی در شرایط بهتری قرار گیرند. این سیاست در مقاطعی موفق هم بود و لیگ برتر توانست از بار مسابقات غیرضروری بکاهد.
با این حال، شرایط فعلی فوتبال ایران معادلات را تغییر داده است. اگر لیگ برتر ناتمام باقی بماند و اکثریت باشگاه‌های لیگ برتری، به‌ویژه ۱۴ تیم حاضر در میانه و پایین جدول، خواستار پایان رسمی فصل شوند، مسئله سقوط به لیگ دسته اول به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های حقوقی و مدیریتی فوتبال کشور تبدیل خواهد شد.
در چنین شرایطی، سازمان لیگ احتمالاً با اعتراض جدی تیم‌های پایین جدول روبه‌رو می‌شود؛ تیم‌هایی که معتقد خواهند بود فرصت کافی برای بقا در لیگ را داشته‌اند و سقوط در شرایط ناتمام ماندن مسابقات، تصمیمی ناعادلانه و حتی «بی‌رحمانه» است.در مقابل، معرفی تیم‌های صدرنشین به رقابت‌های آسیایی به دلیل جایگاه فعلی جدول، تبعات کمتری نسبت به سقوط تیم‌ها خواهد داشت.
همین مسئله احتمال حرکت به سمت مدل ۱۸ تیمی را افزایش داده است؛ مدلی که در آن، هیچ تیمی سقوط نکند و در کنار تیم‌های صعودکننده از لیگ آزادگان، فصل آینده با تعداد بیشتری تیم برگزار شود.اما اجرای این طرح، چالش‌های بزرگی را به همراه دارد. افزایش تعداد تیم‌ها به معنای بالا رفتن تعداد مسابقات، فشار مضاعف بر تقویم فوتبال، افزایش نیاز به داور، ناظر، عوامل اجرایی و ورزشگاه‌های استاندارد است.
این در حالی است که سازمان لیگ همین حالا نیز در بسیاری از شهرها با کمبود زیرساخت مواجه است. برخی ورزشگاه‌ها، حتی در تهران، از چرخه میزبانی خارج شده‌اند و بسیاری از تیم‌های شهرستانی برای تمرین یا حتی میزبانی مسابقات خود به تهران وابسته هستند.اکنون سازمان لیگ میان دو انتخاب دشوار قرار گرفته است؛ یا ریسک اعتراض‌های گسترده تیم‌های سقوط ‌کننده را بپذیرد یا با پذیرش لیگ ۱۸ تیمی، خود را وارد بحرانی تازه در حوزه اجرایی و فنی کند. فعلاً این طرح در حد بررسی است، اما تصمیم نهایی می‌تواند آینده فوتبال ایران در فصل آینده را به طور جدی تحت تأثیر قرار دهد.