اینجا در فوتبال رازآلود ایران برخی نام‌ها و عنوان‌ها بهانه‌اند، مفرّی برای مرور خاطرات و حائلی برای فرار از پاسخ‌گویی. هافبک مغبون ژوپیرلیگ در درگاه ۳۳ سالگی بیش از آنکه یک تفنگ‌دار آماده باشد، به نمادی از یک پرسش بزرگ تبدیل شده است. اینکه قرار است در اکران جهانی تیم ملی، شایستگی نقش اول را ایفا کند یا رزومه و اعتبار را؟
امیر قلعه‌نویی با ردای فرمانده پیش از پرواز به سواحل مدیترانه با لحنی قاطع تصریح کرد که خدا را گواه می‌گیرد در انتخاب مردانش جز معیارهای فنی، هیچ مسئله دیگری دخیل نبوده است. این جمله فقط یک اظهارنظر ساده نبود. وجهی از تعهد بود. سوگندی علنی در برابر افکار عمومی و وعده‌ای موعظه‌آمیز برای بازگرداندن عدالت به مهم‌ترین ویترین فوتبال کشور. اما اینک درست در آستانه اعلام فهرست نهایی، نام علیرضا جهانبخش دوباره به مرکز ثقل مباحثه و مناقشه بازگشته است. اگر قرار باشد مردی که طعم گوارای سه دوره حضور در جام جهانی را چشیده در فهرست نهایی بماند، این سؤال جدی‌تر از همیشه مطرح خواهد شد که آیا او برای مبدل شدن به عصای دست تیم ملی انتخاب خواهد شد یا برای ثبت یک رکورد شخصی؟
حتماً آقای قلعه‌نویی در ۶۲ سالگی با ضرس قاطع باور دارد که هیچ سکان‌داری حق ندارد تن‌پوش تیم ملی را به سکوی تشریفاتیِ رکوردشکنی یک ستاره افول کرده تبدیل کند. این رخت باید بر تن آماده‌ترین‌ها و باانگیزه‌ترین‌ها پرو شود. در این اثنا نام‌هایی چون محمد محبی و آریا یوسفی در قامت چهره‌های روپاتر مطرح‌اند و صدالبته گذر از چهره‌های آماده‌ای چون اللهیار صیادمنش و مهدی هاشم‌نژاد بر حساسیت ماجرا فزونی می‌بخشد.
بی‌گزافه باید نوشت اگر وینگر سال‌های نه‌چندان دور برایتون مصدوم و ناآماده در فهرست نهایی جا بگیرد، دیگر دفاع از این انتخاب با شعار «فقط و فقط معیار فنی» بسیار صعب و غامض خواهد شد. آن‌وقت رکن چهارم دموکراسی این حق را دارد که بی‌تعارف بپرسد قسمی که با صدای بلند ادا شد تا کجا اعتبار داشت؟
امیر این روزها تنها یک فهرست ۲۶ نفره را نهایی نمی‌کند. او در حال انتخاب میان دو مسیر مبرهن است: وفاداری به اصل شایستگی یا تسلیم شدن در برابر جذابیت نام‌ها و نشانی‌ها.