حضور دونالد ترامپ در بازی سوم فینال لیگ بسکتبال حرفه‌ای آمریکا (NBA) قرار بود یک مانور قدرت تبلیغاتی و رسانه‌ای برای نخستین رئیس‌جمهور مستقری باشد که پا به فینال این مسابقات می‌گذارد؛ اما سالن اسطوره‌ای «مدیسن اسکوئر گاردن» در قلب نیویورک، به صحنه هو شدن و تمسخر او تبدیل شد.

زمانی که در میانه اجرای سرود ملی آمریکا، دوربین‌های ورزشگاه تصویر ترامپ را روی نمایشگرهای غول‌پیکر سالن پخش کردند، فضای پرشور ورزشگاه ناگهان تغییر کرد و شعارهای ملی‌گرایانه، جای خود را به موجی سهمگین و یکپارچه از هو کردن و فریادهای اعتراضی تماشاگران داد. شدت این فریادها چنان بالا بود که کارگردان تلویزیونی ورزشگاه، تصویر او را برای مدتی طولانی روی نمایشگر نگه داشت؛ تا جایی که تمام ۲۰هزار تماشاگر حاضر و میلیون‌ها بیننده توانستند واکنش او یعنی آن لبخند تمسخرآمیز و پوزخند مشهورش را در واکنش به این اعتراضات تماشا کنند. این قاب جنجالی، بار دیگر پیوند ناگسستنی، عمیق و تاریخی بسکتبال را با تار و پود فرهنگ سیاسی ایالات متحده عیان کرد.

از امتناع رفتن به کاخ سفید تا اعتراض به قتل جورج فلوید

همه می‌دانند ورزش بسکتبال در آمریکا هرگز صرفاً یک سرگرمی ورزشی نبوده، بلکه این لیگ همواره آینه‌ای تمام‌نما از تحولات اجتماعی و کنشگری‌های سیاسی به‌شمار می‌رود. رابطه ترامپ با جامعه بسکتبال سال‌هاست که با تنش گره خورده است؛ امتناع صریح استفن کری، بهترین شوت‌زن تاریخ بسکتبال از حضور در کاخ سفید پس از قهرمانی در سال ۲۰۱۷ که به لغو رسمی دعوت‌نامه‌ها از سوی ترامپ انجامید و اعتراضات نمادین سال ۲۰۲۰ نمونه‌های نه چندان دور از این نوع هستند. در سال ۲۰۲۰ و در پی اعتراضات به قتل جورج فلوید که زیر زانوهای پلیس آمریکا به شکل دردناکی خفه شد، بازیکنان سرشناسی در واکنش به قتل نژادپرستانه او، هنگام پخش سرود ملی زانو زدند؛ اقدامی که خشم ترامپ را برانگیخت و آن را «شرم‌آور» خواند. حالا، هو شدن او در زادگاهش نیویورک را می‌توان در وجهی، بازتابی از رفت و برگشت‌های او در این زمینه دانست. با وجود این، ریشه این فوران خشم عمومی در سالن مسابقه را نباید تنها در زمین ورزش جست‌وجو کرد، بلکه پاسخ اصلی در آمارهای ناامیدکننده گزارش اخیر خبرگزاری رویترز نهفته است.

نارضایتی از ترامپ، حتی بیشتر از روزهای پایانی بایدن

براساس نظرسنجی مشترک رویترز و مؤسسه ایپسوس، میزان تأیید عملکرد ترامپ به ۳۵درصد سقوط کرده که به پایین‌ترین سطح دوران فعالیت سیاسی او نزدیک است. برپایه این گزارش، دلیل اصلی این نارضایتی گسترده، سیاست‌های جنگ‌طلبانه او در قبال ایران است؛ تصمیمی که امنیت خطوط کشتیرانی را مختل کرد و جرقه جهش شدید قیمت بنزین را در داخل آمریکا زد، تا جایی که ۵۹درصد آمریکایی‌ها انتظار دارند وضع قیمت سوخت بدتر شود.

برمبنای این گزارش، تنها ۲۲ درصد مردم از مدیریت هزینه‌های زندگی توسط ترامپ رضایت دارند و ۷۰ درصد به‌شدت عملکرد او را رد می‌کنند؛ آماری که نشان می‌دهد نارضایتی از ترامپ حتی از روزهای پایانی دولت جو بایدن نیز فراتر رفته است. ترامپ با وعده مهار تورم روی کار آمد، اما امروز تداوم گرانی‌ها، شانس جمهوری‌خواهان را در انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر به‌شدت تهدید می‌کند.

حواشی این حضور مزاحم، روی دیگری از این شب جنجالی بود که رسانه‌هایی چون نیویورک تایمز به آن پرداختند. کاروان خودرویی ترامپ در طول مسیر با پلاکاردهایی نظیر «هیچ‌کس اینجا تو را نمی‌خواهد» و نشان دادن علائم مخالفت شدید از سوی شهروندان بدرقه شد. داخل سالن نیز تدابیر امنیتی چنان سنگین و آزاردهنده بود که صف‌های طولانی شکل گرفت و حتی دی‌آرون فاکس، ستاره جوان تیم میهمان، علناً گلایه کرد که حضور رئیس‌جمهور با محدودیت‌های شدیدش برای همه دردسر و تأخیر ایجاد کرده است. ترامپ تمام مسابقه را پشت یک محفظه شیشه‌ای ضدگلوله ضخیم سپری کرد، در حالی که سیب‌زمینی سرخ‌کرده می‌خورد و نوشابه رژیمی می‌نوشید. طنز ماجرا اما جایی رقم خورد که فیلم کوتاهی از چرت زدن او در اواسط مسابقه به سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و تمسخر منتقدان را برانگیخت.

با پایان مسابقه و شکست تیم نیویورک، شب برای هواداران این شهر خراب‌تر هم شد. با این حال، ترامپ پیش از سوار شدن به هواپیمای ریاست‌جمهوری برای بازگشت به واشنگتن، تلاش کرد این رسوایی را پنهان کند و به خبرنگاران گفت: «به نظر من بیشتر تشویق بود تا اعتراض!» اما پوزخند مخفی‌شده در پشت شیشه‌های ضدگلوله ورزشگاه و آمارهای تکان‌دهنده رویترز، حقیقت دیگری را روایت می‌کردند؛ حقیقتی که نشان می‌داد او قافیه را نزد افکار عمومی آمریکا به‌شدت باخته است.