نخستوزیر بریتانیا، کییر استارمر، روز دوشنبه اعلام کرد از سمت خود کنارهگیری میکند؛ تصمیمی که او را به هفتمین رهبر این کشور در یک دهه اخیر تبدیل میکند. این بیثباتی سیاسی مداوم را میتوان به همهپرسی برگزیت در ده سال گذشته نسبت داد؛ رویدادی که مسیر سیاسی و اقتصادی بریتانیا را دگرگون کرد.
همهپرسی خروج از اتحادیه اروپا در ژوئن ۲۰۱۶ برگزار شد و با شوکی جهانی همراه بود. پس از این رأی، دیوید کامرون از سمت نخستوزیری استعفا داد و ترزا می جایگزین او شد. می در ژوئن ۲۰۱۷ برای تقویت جایگاه پارلمانی خود و پیشبرد روند برگزیت، انتخابات زودهنگام برگزار کرد، اما اکثریت خود را از دست داد و ناچار شد با حزب اتحادگرای دموکراتیک دولت ائتلافی تشکیل دهد.
دوران نخستوزیری او با بنبستهای مداوم بر سر برگزیت همراه شد و در نهایت در مه ۲۰۱۹ استعفا داد. پس از او، بوریس جانسون، چهره برجسته حامی خروج از اتحادیه اروپا، به قدرت رسید. جانسون در انتخابات دسامبر ۲۰۱۹ پیروزی قاطعی به دست آورد و زمینه خروج رسمی بریتانیا از اتحادیه اروپا را فراهم کرد؛ خروجی که در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ نهایی شد.
با این حال، دوران او با بحران همهگیری کووید-۱۹ و سپس چندین رسوایی سیاسی متزلزل شد و در ژوئیه ۲۰۲۲ از قدرت کنار رفت.
پس از جانسون، لیز تراس به قدرت رسید اما سیاستهای اقتصادی او موجب بیثباتی شدید بازارها شد و تنها پس از ۴۴ روز استعفا داد. در اکتبر ۲۰۲۲، ریشی سوناک نخستوزیر شد و وعده بازگرداندن ثبات و تمرکز بر اقتصاد و مهاجرت را داد. با کاهش محبوبیت دولت، او انتخابات زودهنگام را برای ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ اعلام کرد.
پس از پیروزی در انتخابات، استارمر وعده داد به هرجومرج سیاسی پایان دهد، اما هشدار داد وضعیت اقتصادی بهشدت بحرانی است. تا اکتبر ۲۰۲۴، دولت او بودجهای با افزایش قابل توجه مالیاتها برای جبران کسریها ارائه کرد که با انتقاد فعالان اقتصادی روبهرو شد.
در ادامه، حزب راستگرای «رفورم یوکی» در نظرسنجیها رشد قابل توجهی داشت و حتی از حزب کارگر پیشی گرفت. استارمر با فشارهای داخلی و استعفاهایی در کابینه مواجه شد؛ از جمله وس استریتینگ وزیر بهداشت و جان هیلی وزیر دفاع که هر دو به مشکلات رهبری او اشاره کردند.
در همین حال، اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، با پیروزی مهمی در انتخابات محلی در برابر رفورم یوکی، جایگاه خود را تقویت کرد و با حمایت برخی چهرهها، احتمال طرح چالش رهبری علیه استارمر را افزایش داد. این تحولات نشاندهنده تشدید بیثباتی در حزب کارگر و تداوم بحران در سیاست بریتانیاست.
نظر شما