حمد و سپاس مخصوص پروردگار جهانیان است، و درود و سلام بر اشرف پیامبران و رسولان، ابوالقاسم محمد صلی الله علیه وآله وسلم، و بر اهلبیت پاک او علیهم السلام. از جمله آیات مبارکی که قانونی بزرگ الهی را در رویارویی با اهل باطل بیان میکند، این آیه شریفه است: ﴿وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا یَضُرُّکُمْ کَیْدُهُمْ شَیْئًا إِنَّ اللَّهَ بِمَا یَعْمَلُونَ مُحِیطٌ﴾ و از دیگر آیاتی که سرانجام نهایی دشمنان خط نبوت و ولایت را روشن میسازد، این آیه است: ﴿إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾ با تأمل در واقعه کربلا روشن میشود که این دو آیه به روشنترین صورت در دو شخصیت عظیم متجلی شدند: امام حسین علیه السلام و حضرت زینب علیها السلام.
امام حسین علیه السلام مظهر آیه دوم شد و حضرت زینب علیها السلام مظهر آیه نخست. از مجموع این دو نقش بود که دین حفظ شد و خط حسینی استمرار یافت تا در دولت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه به کمال ظهور برسد.
محور اول: امام حسین علیه السلام و تجلی آیه ﴿إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾
پروژه اموی در پی آن بود که امتداد اصیل محمدی را از ریشه قطع کند. آنان گمان میکردند که با قتل امام حسین علیه السلام این خط مبارک برای همیشه پایان خواهد یافت. ظاهر صحنه نیز چنین مینمود؛ حسین علیه السلام در محاصره بود، یارانش شهید شدند، اهلبیتش مجروح گشتند، و سرانجام خود او تشنه و مظلوم به شهادت رسید. اما حقیقت الهی چیز دیگری بود.
امام حسین علیه السلام هنگامی که شهادت را پذیرفت و بدن مطهر خود را در معرض شمشیرها و نیزهها قرار داد، این تسلیم، تسلیم در برابر باطل نبود؛ بلکه تسلیم آگاهانه در برابر مشیت الهی برای حفظ دین بود. در همین جا آیه شریفه تحقق یافت: ﴿إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾ ابتر حقیقی حسین علیه السلام نبود، بلکه قاتلان او بودند. آنان از وجدان امت و از امتداد حقیقی تاریخ جدا شدند. اما حسین علیه السلام در ضمیر انسانها زنده ماند و این خط در طول نسلها ادامه یافت تا به دولت حق الهی برسد. از اینجا درمییابیم که امام حسین علیه السلام پروژه ریشهکنسازی از راه خون را باطل ساخت.
محور دوم: حضرت زینب علیها السلام و تجلی آیه ﴿وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا﴾
پس از عاشورا مرحلهای دیگر آغاز شد. مرحلهای که از جهت حفظ پیام، خطرناکتر بود. شهادت، مرحله نبرد نظامی را پایان داد؛ اما مرحله حفظ معنا، حفظ اهداف و حفظ امتداد آغاز شد. در اینجا نقش عظیم حضرت زینب علیها السلام آشکار شد.
اگر امام حسین علیه السلام صبر بر ذبح، قتل و ریختن خون را مجسم کرد، حضرت زینب علیها السلام نوع دیگری از صبر را مجسم ساخت. صبر امام حسین علیه السلام صبر بر این امور بود: قتل، جراحات، از دست دادن عزیزان، شهادت
اما صبر حضرت زینب علیها السلام صبر بر این امور بود: باقی ماندن پس از فاجعه، حمل رسالت، اسارت، حفاظت از کودکان و زنان
مقابله با تحریف رسانهای و سیاسی
این صبر از سنخی دیگر بود و از جهتی به صبر امام حسن علیه السلام شباهت داشت؛ زیرا صبری ممتد، همراه با فروخوردن اندوه و تحمل تلخی در عین استمرار تکلیف بود. از همین رو این آیه بر او منطبق شد: ﴿وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا یَضُرُّکُمْ کَیْدُهُمْ شَیْئًا﴾
محور سوم: راز مشیت الهی در شهادت و اسارت
از اینجا راز عمیق سخنی که از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم خطاب به امام حسین علیه السلام نقل شده روشن میشود: «إِنَّ اللَّهَ شَاءَ أَنْ یَرَاکَ قَتِیلًا» و در عبارت دیگر: «وَشَاءَ أَنْ یَرَاهُنَّ سَبَایَا» این مشیت الهی تنها به اصل کشته شدن و اسارت به عنوان یک رخداد ظاهری تعلق نگرفته است. بلکه به نقش رسالتی نهفته در پس هر یک از این دو تعلق گرفته است. خداوند خواست حسین علیه السلام کشته دیده شود؛ زیرا خون حسینی راه الهی برای شکستن پروژه انحراف و احیای دین بود. و خداوند خواست زنان اهلبیت علیهم السلام به اسارت برده شوند؛ زیرا اسارت بخشی از تمامیت پروژه الهی کربلا بود. اگر کربلا تنها در خون پایان مییافت، این واقعه در سرزمین طف و در همان زمان محدود میماند. اما اسارت، خون را به پیام تبدیل کرد. مصیبت را به آگاهی تبدیل کرد. و شهادت را به پروژهای تاریخی و ممتد تبدیل نمود.
از اینجا روشن میشود: امام حسین علیه السلام مظهر مشیت شهادتی بود که اصل خط را حفظ کرد. و حضرت زینب علیها السلام مظهر مشیت اسارتی بود که استمرار خط را حفظ کرد. خون نیازمند کسی بود که آن را تفسیر کند. و شهادت نیازمند کسی بود که پیام آن را حمل کند. از همین رو حضرت زینب علیها السلام زبان گویای خون حسینی شد.
محور چهارم: جلوههای صبر زینبی
نخست: شب عاشورا
هنگامی که حضرت زینب علیها السلام سخنان امام حسین علیه السلام را شنید و از شدت آنچه در پیش بود دلش به اضطراب افتاد، امام او را با این سخن آرام کرد: «یَا أُخَیَّةُ، اتَّقِی اللَّهَ وَتَعَزَّی بِعَزَاءِ اللَّهِ» این سخن، پایه و اساس مرحله آینده را ترسیم کرد.
نخست تقوا، سپس صبر. و این دقیقاً همان ترتیب آیه شریفه است: ﴿وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا﴾
دوم: هنگام شهادت امام حسین علیه السلام. حضرت زینب علیها السلام کنار بدن مطهر برادر ایستاد و گفت: «اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنَّا هَذَا الْقُرْبَانَ» این جمله از عالیترین مراتب صبر است. او مصیبت را به قربانی الهی تبدیل کرد.
سوم: هنگام آتش زدن خیمهها
دشمن پس از شهادت امام حسین علیه السلام میخواست فروپاشی کامل اردوگاه حسینی را رقم بزند. اما حضرت زینب علیها السلام: کودکان را جمع کرد. از امام سجاد علیه السلام محافظت کرد، مانع فروپاشی روانی اهلبیت علیهم السلام شد
در اینجا معنای آیه آشکار شد: ﴿لَا یَضُرُّکُمْ کَیْدُهُمْ شَیْئًا﴾
چهارم: در کوفه
وقتی مردم کوفه گریه کردند، حضرت زینب علیها السلام فرمود: «أَتَبْکُونَ؟ فَلَا رَقَأَتِ الدَّمْعَةُ وَلَا هَدَأَتِ الرَّنَّةُ» در اینجا، مکر تحریف را فرو ریخت. دشمن میخواست جنایت را در پوشش احساسات پنهان سازد، اما زینب علیها السلام حقیقت را آشکار کرد.
پنجم: در مجلس ابن زیاد
هنگامی که ابن زیاد با شماتت پرسید: چگونه کار خدا را با برادرت دیدی؟ حضرت فرمود: «مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلًا» این جمله از روشنترین مصادیق صبر زینبی است.
ششم: در مجلس یزید
وقتی حضرت زینب علیها السلام در برابر یزید ایستاد، فرمود: «فَکِدْ کَیْدَکَ، وَاسْعَ سَعْیَکَ، وَنَاصِبْ جُهْدَکَ، فَوَاللَّهِ لَا تَمْحُو ذِکْرَنَا، وَلَا تُمِیتُ وَحْیَنَا» این عبارت، تفسیر عملی کامل آیه است: ﴿لَا یَضُرُّکُمْ کَیْدُهُمْ شَیْئًا﴾
محور پنجم: تکامل نقش حسین و زینب علیهما السلام
میتوان چنین گفت: امام حسین علیه السلام خط را با خون حفظ کرد. حضرت زینب علیها السلام خط را با صبر حفظ کرد.
امام حسین علیه السلام مکر شمشیر را باطل ساخت. حضرت زینب علیها السلام مکر رسانه، سیاست و تحریف را باطل ساخت.
امام حسین علیه السلام پروژه نابودی را شکست داد. حضرت زینب علیها السلام پروژه خاموشسازی و پنهانسازی حقیقت را شکست داد.
اگر خون حسینی نبود، اصل خط قطع میشد. و اگر صبر زینبی نبود، معنای خون از دست میرفت.
در نهایت میتوان گفت:
بر این اساس، کربلا تجلی کامل دو آیه عظیم است: امام حسین علیه السلام مظهر این آیه شد: ﴿إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾
و حضرت زینب علیها السلام مظهر این آیه شد: ﴿وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا یَضُرُّکُمْ کَیْدُهُمْ شَیْئًا﴾ خون امام حسین علیه السلام اصل خط را حفظ کرد. و صبر حضرت زینب علیها السلام استمرار خط را حفظ نمود.
و با اجتماع خون و صبر، شهادت و اسارت، نور اهلبیت علیهم السلام در طول نسلها باقی ماند تا به غایت نهایی خود در دولت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه برسد؛ آن هنگام که وعده الهی به صورت کامل تحقق یافته و پیروزی نهایی حق بر باطل آشکار خواهد شد.
نظر شما