۱۱ شب برگزاری «حسینیه حرم» در صحن قدس حرم مطهر رضوی، نه فقط صحنه‌ای از عزاداری و ارادت به سیدالشهدا(ع) بود، بلکه جلوه‌ای روشن از عشق، همدلی و خدمت بی‌منت خادمان و عوامل اجرایی را نیز به نمایش گذاشت. در این شب‌ها، هیئت‌هایی از اقوام و استان‌های گوناگون ایران، با آیین‌ها و سبک‌های متفاوت عزاداری، زیر سایه گنبد طلایی امام رضا(ع) گرد هم آمدند تا عشق مشترک خود به امام حسین(ع) را ابراز کنند.
پشت هر مجلس، ده‌ها نفر بی‌وقفه تلاش می‌کردند تا این شب‌های معنوی با بهترین کیفیت برگزار شود. هر یک از این افراد سهمی در خلق این فضای معنوی داشتند؛ سهمی از خدمت، اشک، دلدادگی و اخلاص.

خدمت در خانه امام رضا(ع)، حسی که وصف‌کردنی نیست

صادقی، از خادمان بخش استقبال، از شوق حضور مردم می‌گوید؛ شوقی که به گفته او با هیچ واژه‌ای قابل توصیف نیست. او اظهار می‌کند: «این حس گفتنی نیست، انگار انسان کنار یک پدر بزرگ ایستاده باشد. امسال محرم متفاوت‌تر بود. پس از شهادت رهبر انقلاب، استقبال مردم به شکل چشمگیری بیشتر شد و این سبب شد مردم با اعتقاد و همدلی بیشتری در مراسم حضور پیدا کنند».
این سخنان، تنها یک روایت شخصی نیست، بلکه بازتاب حال و هوای عمومی شب‌های حسینیه حرم است.

ایران؛ یک هیئت، با صدها رسم عاشقی

عرفان طیرانی، تصویربردار مراسم، هر شب شاهد روایتی تازه از عشق مردم به اهل‌بیت(ع) بوده است. او بیان می‌کند: «زیبایی حسینیه حرم این است که هر استان با رسوم خودش می‌آید؛ هر قوم با سبک عزاداری خودش ارادتش را نشان می‌دهد، اما مقصد همه یکی است؛ امام حسین(ع)».
محمد غلامیان، دیگر تصویربردار مراسم نیز حضور در این شب‌ها را توفیقی بزرگ می‌داند؛ توفیقی که برای آن، یک سال انتظار کشیده می‌شود. او معتقد است: «از استان‌های مختلف می‌آیند و انگار همه منتظر چنین شبی هستند تا کنار امام رضا(ع) برای امام حسین(ع) عزاداری کنند. این حس، قابل توصیف نیست».

وقتی مردم با آیین‌های بومی همراه می‌شوند

محمدحسن شعبانی، تصویربردار، از همراهی مردم با آیین‌های بومی هیئت‌ها به‌عنوان جذاب‌ترین بخش این مراسم یاد می‌کند. او می‌گوید: «زیباترین صحنه این است که مردم عادی هم کنار هیئت‌ها، با همان سبک محلی سینه می‌زنند. حلقه‌های کمر به کمر و دست‌هایی که دور هم گره می‌خورد، تصویر زیبایی از وحدت ایرانیان را نشان می‌دهد».
جلال شعبانی نیز از تأثیر حال و هوای عزاداران بر عوامل رسانه می‌گوید و تأکید می‌کند: «وقتی عزاداری اشک می‌ریزد، ما هم اشک می‌ریزیم. وقتی راز و نیاز می‌کند، همان حال به ما هم منتقل می‌شود».
او یکی از ماندگارترین قاب‌های خود را تصویری از علم عزاداری زیر نور ماه می‌داند؛ تصویری که قرار است در مستند این مراسم نیز استفاده شود.

پخش زنده؛ روایت عاشورا با فناوری روز

محمدعلی صادق‌الحسینی، از بخش واحد سیار پخش زنده، پشت صحنه انتقال این مراسم به میلیون‌ها مخاطب را روایت می‌کند. به گفته او، هر شب هفت دوربین، مراسم را با کیفیت ۴K و کمترین تأخیر روی آنتن شبکه‌های مختلف می‌بردند. او اظهار می‌کند: «با وجود برخی اختلال‌های فنی، به کمک مسیرهای جایگزین و تجربه عوامل، حتی یک شب هم پخش زنده متوقف نشد». از نگاه او، دیدن شیوه‌های مختلف عزاداری اقوام ایرانی، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های این مأموریت بود و هیئت بوشهر با حلقه‌های چندلایه سینه‌زنی، یکی از ماندگارترین تصاویر این دهه را رقم زد.

سه لایه پشتیبان برای آنکه صدای روضه خاموش نشود

روح‌بخش، از پرسنل صوت آستان قدس رضوی، می‌گوید امسال کیفیت صوت نسبت به سال‌های گذشته به شکل محسوسی بهتر بود. او توضیح می‌دهد: «سه سیستم پشتیبان برای صوت در نظر گرفته شده بود تا اگر به هر دلیلی یک سیستم از مدار خارج شد، سیستم بعدی بدون وقفه وارد مدار شود. خوشبختانه امسال حتی یک‌بار هم قطع صدا نداشتیم». او همچنین استقبال پرشور مردم را نتیجه هماهنگی بهتر بخش‌های مختلف، از تبلیغات و مراسم گرفته تا خدمات و فرش می‌داند.

چایخانه‌ای که عطر محبت می‌داد

چایخانه حضرتی یکی از دوست‌داشتنی‌ترین گوشه‌های حرم است. خدمتی که در ایام عزاداری رنگ و بوی دیگر گرفته و در آن، طعم روضه با طعم چای درهم می‌آمیزد. طعمی که خادمان حرم مطهر آن را از حسینیه حرم نیز دریغ نکردند و با خوش‌سلیقگی در میزبانی سنگ‌تمام گذاشتند و در میانه مجالس، خادمان چایخانه همچون رسم دیرینه روضه‌های حسینی، میان جمعیت می‌چرخیدند و با استکان‌های چای، از عزاداران پذیرایی می‌کردند. در این بخش، ۱۶ خادم وظیفه خدمت‌رسانی به عزاداران را بر عهده داشتند. محمدحسین رضاییان، از خادمان کشیک چهارم چایخانه می‌گوید: «افتخار می‌کنیم در کنار امام رضا(ع) به مردم چای بدهیم. امسال مردم با شور بیشتری آمده بودند و مراسم شکوه خاصی داشت».

از فرش تا خدمات؛ خدمت‌هایی که دیده نمی‌شود

حسین فروزان، خادم خدمات، خدمت در حرم مطهر را تجربه‌ای متفاوت می‌داند و عنوان می‌کند: «وقتی خادم امام رضا(ع) باشی، انگار از زمین جدا می‌شوی. امسال هم حضور مردم بسیار بیشتر از سال‌های گذشته بود».
محمدمهدی رحمانی، از نیروهای خدمات فرش نیز با نگاهی عاشقانه از وظیفه خود سخن می‌گوید: «وقتی فرش‌های حسینیه را تمیز می‌کنیم، با خودمان می‌گوییم شاید قدم‌های امام زمان(عج) از روی همین فرش‌ها عبور کند. همین فکر، به کارمان حال و هوای دیگری می‌دهد».
پیش از آغاز هر مراسم نیز نیروهای بخش فرش، فضای حسینیه را آماده می‌کردند تا عزاداران در محیطی آراسته و آرام به سوگواری بپردازند.

ثبت لحظه‌هایی که تاریخ می‌شوند

مسعود نوذری، عکاس باسابقه آستان قدس رضوی، رسالت خود را ثبت ارادت مردم می‌داند. او تصریح می‌کند: «ما باید این عشق و دلدادگی را برای کسانی که در مراسم حضور ندارند، روایت کنیم. هر شب قاب‌های ارزشمندی ثبت شد، اما عکس هیئت بوشهر و یاد شهدای میناب، برای من ماندگارترین تصویر این دهه بود».

ثمره ماه‌ها برنامه‌ریزی و هماهنگی

سیدمهدی سجادی‌زاده، کارشناس هیئت‌های مذهبی و مسئول حسینیه حرم، می‌گوید: «عزاداری اقوام ایرانی در کنار بارگاه امام رضا(ع)، قابل وصف نیست. تلاش کردیم فضای شایسته‌ای فراهم شود تا هیئت‌های سراسر کشور با آرامش در محضر حضرت رضا(ع) برای سیدالشهدا(ع) عزاداری کنند». او تأکید می‌کند موفقیت این مراسم، حاصل همکاری همه بخش‌ها بوده است. در نهایت، حسینیه حرم تنها یک برنامه سوگواری نبود؛ تماشاخانه‌ای از عشق، وحدت، اخلاص و خدمت بی‌منت بود. جایی که پشت هر مجلس، صدها دل، بی‌صدا در حال خدمت بودند تا عزاداران زیر سایه امام مهربانی‌ها، با آرامش و شکوه، نام سیدالشهدا(ع) را زمزمه کنند.