مخاطب این نوشته قاعدتاً باید سیاسیونی باشند که بیش از هر فردی مخاطب بیانات رهبر عظیم‌الشأن انقلاب هستند. سیاستمدارانی که در آخرین پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای، با کلیدواژه «مسئولان و عناصر دلسوز و دلباخته انقلاب و امام و رهبر شهید» نقش مهم‌تر و حساس‌تری در صیانت از وحدت ملی بر دوش آن‌ها گذاشته شد. جایی که ایشان فرمودند: «همان گونه که پیش از این مکرراً و مؤکداً تذکر داده شد، صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی وظیفه‌ همگانی است و البته نقش مسئولان و عناصر دلسوز و دلباخته‌ انقلاب و امام و رهبر شهید در انسجام و یکپارچگی کشور، مهم‌تر و حساس‌تر است».
اما به نظر می‌رسد برخی سیاسیون قرار گرفتن در قاب رسانه و زدن حرف‌های تند و شاذ برای دیده ‌شدن را ترجیح می‌دهند. از داد زدن تا ادبیات کوچه بازاری، دامن افرادی را گرفته که مسئولیت دارند و یا در قامت نماینده مجلس و یا در جایگاه فعال سیاسی و دبیر یک حزب فعالیت می‌کنند. از این رو چنان که بالاتر نوشتم که مخاطب این نوشته قاعدتاً باید سیاسیون باشند اما شاید بتوان این بار رسانه‌ها، به ویژه رسانه‌هایی را که در بستر فضای مجازی و با رویکرد گفت‌وگو و مناظره فعالیت می‌کنند، مخاطب قرار داد که لطفاً تریبون را دست هر کسی ندهید. اگرچه عناوین دهن‌پرکن مثل نماینده مجلس یا فعال سیاسی و حزبی را یدک بکشند و مدعی سیاست‌ورزی باشند اما در عمل به سان سلبریتی‌های دست چندم با دیدن دوربین صدا بلند کنند و درشت سخن بگویند و عبارات نزدیک به خطوط قرمز اخلاقی به کار ببرند. درک می‌کنم که دنیای رسانه به ویژه در عرصه به شدت رقابتی فضای مجازی و جایی که بلاگرها در حال فتح همه عرصه‌ها حتی عرصه‌های نظری و فلسفی هستند، کار بسیار سختی دارد. اگر بخواهد دنبال حرف‌های متین و عمیق باشد ممکن است دیده نشود اما اگر دنبال بلاگرهای فضای مجازی هم راه بیفتد، آخر و عاقبتش دادن تریبون و دوربین به جنجال‌سازان برای جولان جیغ و سوت و کف و داد و بیداد است و چنین کاری شأن و منزلت رسانه‌هایی را که چنین مجالی برای جنجالی‌ها فراهم می‌کنند، به شدت تنزل می‌دهد.بار دیگر اعتراف می‌کنم که مخاطب این حرف باید سیاسیون باشند.اما چه باید کرد که برخی از سیاسیون فارغ از توصیه‌های صریح رهبری معظم انقلاب، حیات خود را در شکاف‌های اجتماعی و اختلافات سیاسی می‌بینند. پس چاره‌ای نیست جز اینکه رسانه‌ها به ویژه رسانه‌های قدیمی‌تر و اصیل را به پویشی فرابخوانیم که هدف آن دور کردن تریبون از جنجالی‌ها و به عرصه آوردن افرادی است که حرف‌های فنی و کارشناسی برای گفتن دارند و پاکیزه و باحیا سخن می‌گویند نه افرادی که جنجال‌آفرینی، افشاگری، هتاکی، رو کردن اسناد محرمانه و صدای بلند را جایگزین اندیشه کرده‌اند.