گمان نکنم در ایران کسی دستی بر آتش داشته باشد و از آتش ورشکستگی که بر جان آبخوان زیرزمینی مشهد انداخته ایم خبر نداشته باشد. این آبخوان از ورشکسته ترین آبخوان‌ها و کلانشهر مشهد از بی آب ترین کلانشهرهای جهان است.

آبخوانی که برای همیشه نابود می شود؛ دشت فرو می‌نشیند و از بارگاه مطهر رضوی و آرامگاه فردوسی تا شهرک های صنعتی، برج ها، پل ها، قطار شهری، راه آهن، فرودگاه تا خانه های مردم و ... را با خود فرو می برد تا سرزمینی سوخته بر جای گذارد.

مشهد سال گذشته ۷ روز هوای پاک داشته است. کلانشهری تشنه با هوایی آلوده که زیرپایش هم فرو می نشیند. کشاندن ۷۵ درصد صنعت و ۹۰ درصد خدمات استان به دشت مشهد، جمعیت این کلانشهر را چند برابر توان جمعیت پذیری دشت کرده است. با اینهمه در روز ۸ شهریور، زادروز فرخنده پیامبر و امام جعفر صادق(ع)، کلنگ شهرک صنعتی گلبهار را بر زمین زدند. در چنین روز خجسته ای چه کار گجسته ای کردید؟!
آقای استاندار، اعضای شورای برنامه ریزی استان: بارها گفته اید:" باور دارید بحران آب در استان و دشت مشهد بزرگ ترین تهدید پیشروی استان است". "جمعیت کلانشهر مشهد بسیار بیشتر از توان زیست پذیری دشت مشهد است" و... با این همه پا بر باورتان نهادید و ناسازگار با آمایش سرزمین کلنگ ساخت شهرک صنعتی گلبهار را بر زمین زدید. آن کلنگ نبود که بر خاک زدید؛ تیشه ای بود که بر ریشه های خشکیده و بی جان دشت مشهد، آینده مشهدی ها و میلیون ها شیفته امام مهربانی ها و خوبی ها زدید. بنزن سفید بر آتش ویرانگر ورشکستگی دشت مشهد پاشیدید.
نمی دانم به شما، که میدانید و مدیران پاک و دلسوزی هستید چه بگویم؟