رها زارعی، زهرا شایسته، حنانه مهدی‌خواه، مهدیس نظری، فاطمه یزدان‌پناه، احمد بوستانی، امیرعلی جداوی، رضا حبشیان، فرهام رنجبری، محمد رئوفی‌نیا، ماکان نصیری و...؛ این‌ها فقط چند نام نیستند پشت هر کدامشان، قصه کودکی ناتمام و خانواده‌ای داغدار ایستاده است؛ کودکانی که در جریان جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان، قربانی شدند و از میان آن‌ها حتی پیکر ماکان نصیری پیدا نشد تا داغ او همیشه در دل مردم تازه بماند.
پنجشنبه گذشته و در مراسم گرامیداشت روز سینما، پرویز پرستویی با اجرای «حضور غیاب» یاد کودکان شهید میناب را زنده کرد. او نام‌به‌نام، کودکانی را که در پی حمله وحشیانه آمریکا در مدرسه «شجره طیبه» میناب به شهادت رسیدند، صدا زد؛ کودکانی که شاید دیگر در میان ما نباشند اما نامشان هیچ ‌گاه از حافظه مردم پاک نمی‌شود.
اجرای پرستویی با واکنش و تحسین بسیاری از کاربران فضای مجازی همراه شد؛ چرا که از یک سلبریتی، انتظار مسئولیت اجتماعی و انسانی می‌رود. اصلاً شهرت و محبوبیتی که هنرمندان از مردم می‌گیرند زمانی معنا پیدا می‌کند که در بزنگاه‌های حساس، همین مردم و رنج‌هایشان را فراموش نکنند.
سلبریتی‌هایی که در جشنواره‌ها و رویدادهای بین‌المللی صاحب تریبون می‌شوند، بایستی صدای مردمشان باشند و کمترین مسئولیتی که می‌توان از آن‌ها انتظار داشت، استفاده از همین تریبون برای بازتاب صدا و رنج‌های مردمشان است به‌ویژه کسانی که حالا دیگر صدایی ندارند مانند دانش‌آموزان میناب و کودکان قربانی این جنگ تحمیلی. به قول پرستویی، در تمام طول تاریخ، چه بسیار کودکانی که قربانی جنگ‌ها شدند؛ کودکان مظلومی که تکرار نامشان اجازه نمی‌دهد قربانیان به عدد و آمار تبدیل شوند.
مردم فراموش نمی‌کنند چه کسانی در روزهای سخت، از تریبون‌های واقعی و مجازی خود برای یادآوری کودکان مظلوم میناب استفاده کردند، چه کسانی سکوت را انتخاب کردند و چه کسانی وقتی پشت تریبون‌های جهانی قرار گرفتند، این کودکان را فراموش کردند!
«حضور غیاب» پرستویی، فارغ از هر نگاه و قضاوتی، دست‌کم یک کار مهم انجام داد؛ چند نام را دوباره به زبان آورد، نام کودکانی که باید همچنان «حاضر» باشند، حتی حالا که دیگر در میان ما نیستند. شاید مهم‌ترین وظیفه ما همین باشد؛ اینکه غیبت آن‌ها را عادی نکنیم و اجازه ندهیم فراموشی، آخرین چیزی باشد که جنگ از این کودکان می‌گیرد. آن‌ها رفته‌اند اما نامشان باید بماند چون کودکانی که قربانی جنگ می‌شوند، تنها متعلق به خانواده یا مردم همان کشور نیستند بلکه بخشی از حافظه و وجدان بشریت‌اند.