مسئولان آمریکایی نمی‌ترسند، ولی یکی یکی به پناهگاه می‌روند!

از میان مسئولان ارشد دولت ترامپ که به‌تازگی خبرش درآمده خانه و کاشانه فعلی‌اش را رها کرده و به زندگی در پایگاه‌های نظامی آمریکایی پناه برده، اسکات بِسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکاست.
هر چند خبرهایی از این جنس به‌راحتی به بیرون درز پیدا نمی‌کنند ولی حالا رسانه‌های آمریکایی افشا کرده‌اند دست‌کم نام ۶ نفر دیگر از مقامات دولت ترامپ که به خانه‌های نظامی نقل مکان کرده‌اند، دراین فهرست دیده می‌شود.
روبیو وزیر امورخارجه، هگست وزیر جنگ و استیون میلر رئیس دفتر کاخ‌سفید، برجسته‌ترین اسامی موجود در این فهرست هستند.
پس از ماجرای مخفی شدن ترامپ در ماشین کترینگ در فرودگاهی در ترکیه، حالا انتشار این اسامی و اذعان به زندگی در پایگاه نظامی، مهم‌ترین نشانه‌ها بر معتبر تلقی کردن تهدید انتقام توسط مقامات سیاسی و امنیتی آمریکایی است. صحبت‌های روز جمعه اسکات بسنت در گفت‌وگو با شبکه سی‌ان‌بی‌سی آمریکا را نیز می‌توان در همین راستا فهم کرد. مهم‌تر از حرف‌هایش مبنی بر اینکه عملیات اقتصادی‌اش علیه ایران در آستانه جواب دادن است -که باید آن را در کنار همان روده‌درازی‌هایش در خصوص فروپاشیدن اقتصاد ایران طی دو هفته گذاشت که حالا پنج‌شش هفته‌ای از آن می‌گذرد- واکنش مردم به صحبت‌هایش در ویدئوهای منتشر شده از آن است.
او مصاحبه‌اش را با فحاشی و لعنت فرستادن به رهبری ایران شروع می‌کند که به خودی خود نشان می‌دهد چقدر از نقل مکان کردن به پایگاه نظامی آمریکا برای گذران ادامه حیاتش، راضی و خشنود است. نوع ادای ادامه صحبت‌هایش مبنی بر اینکه «بزدل نیست» نیز سبب شده خیلی‌ها در شبکه‌های مجازی پای ویدئو حرف‌هایش بنویسند «نترسیده ولی الان است که بزند زیر گریه» یا به اصل ادعایش تعریض بزنند که «بزدل نیستم ولی به پایگاه نظامی فرار کردم هههه...».
نکته جالب‌تر در مواجهه با این صحبت‌ها، واکنش «کامنتیتورها» یا به اصطلاح، مفسران سیاسی به این مظلوم‌نمایی مقامات آمریکایی است. یکی از این مفسران در واکنش به این صحبت‌ها نوشت: «خدایا! من جنگ را شروع کردم، رهبرانشان را کشتم، مدارسشان را منفجر کردم، بچه‌هایشان را قتل‌عام کردم و حالا از ترس انتقام به پایگاه نظامی رفتم و اخلاقاً خشمگینم...». باید گفت ترویج این نگاه یعنی مسیر یک‌طرفه جنایت کردن و بعد ژست قربانی در معرض انتقام گرفتن، برای وجدان‌های بیدار دیگر تمام شده و همه می‌دانند علاوه بر اینکه جنگ اقتصادی ترامپ و انصار و اذنابش یک جنایت علیه مردم ایران است، اگر ایران مقامات آمریکایی را که عاملان این جنایات اقتصادی و نظامی هستند به سزای عملشان برساند، از نظر اخلاقی و حقوقی کاملاً کنشی حق‌طلبانه و اخلاقی داشته است.
بسنت در همین مصاحبه، نیروهای نظامی ایران را به حیوانی خطرناک که در تنگنا قرار گرفته تشبیه می‌کند، ولی افکار عمومی در همان لحظه این سؤال را مطرح می‌کنند که پس نام کسی که در همان روز اول جنگ، ۱۶۸ کودک را در میناب سلاخی کرد یا بیش از ۱۰۰ خدمه ناو غیرمسلح دنا را به قول رئیس‌جمهور دولت متبوعش برای سرگرمی کشت، چه باید نهاد.
نقل مکان کردن مقامات ارشد دولت آمریکا به مناطق حفاظت شده، قایم شدن ترامپ در ماشین حمل غذا و ادعایش مبنی بر اینکه اگر اتفاقی برای مقامات دولتش بیفتد، ایرانی دیگر وجود نخواهد داشت، همه و همه نشان می‌دهد تا چه میزان ماجرای خونخواهی رهبر شهید، دانش‌آموزان و انبوه مدافعان وطن و غیرنظامیانی که مظلومانه در جنگ اخیر به شهادت رسیدند برای آمریکایی‌ها معتبر جلوه کرده است و از حالا به بعد آن‌ها باید به زندگی در پناهگاه و تحت پروتکل‌های شدید امنیتی عادت کنند.