بنابرگزارش های تاریخی و اسناد بر جای مانده، در حدود سال های 850 ﻫ.ق الی 900 ﻫ.ق که پدر و پدربزرگ شاه اسماعیل اول، موسس سلسله ی صفوی، به دست پادشاهان شروان به قتل می رسند، وی پس از رسیدن به قدرت و شکست شروانیان در نبرد «جیانی» و تصاحب سرزمین آن ها، دستور می دهد تا قبرهای شاهان پیشین شروان را ویران و نبش کرده و اسکلت آن ها از جمله اسکلت بدن سلطان خلیل را از قبرها درآورند و سپس به آتش بکشند، و این کار توهین بزرگ و نابخشودنی به اموات مردم شروان که مسلمان بودند به حساب آمد و از آن پس جمله ی پدرسوخته دشنام بسیار زشتی گردید، که در مورد افرادی که هیچ گونه اعتبار و احترامی نداشتند به کار می رفت و در این راستا جمله ی «پدرت را درآورم» نیز دشنام بزرگی به شمار آمد به نحوی که محمدی اشتهاردی می نویسد: این جمله معنایش این بود که: «اسکلت پدرت را از گور درمی آورم و می سوزانم»، و این دو لفظ از دوران شاه اسماعیل اول صفوی به بعد رایج گردید، و هنوز نیز در میان مردم رواج دارد، هر چند که بیشتر جنبه ی مزاح و مطایبه به خود گرفته اند.