بارها شنیده اید که برخورد یک شهاب سنگ بزرگ با زیستگاه خاکی ما می تواند به زمین لرزه ها، سونامی و توفان های آتش زایی شبیه انفجارهای اتمی منجر شود.اینک دانشمندان الگوی تازه ای را ایجاد کرده اند تا بر پایه آن پیامدهای فاجعه بار احتمالی چنین برخوردی را بررسی و پیش بینی کنند.
این مدل علمی نشان می دهد برخلاف پیشگویی های گذشته، آثار ویرانگر برخورد اجرام فضایی با زمین چندان شدید و مرگبار نیست.
پژوهشگران دانشگاه مونیخ آلمان بر این باورند پیشگویی های گذشته درباره پیامدهای خسارت بار این برخورد با فرض کروی و نرم بودن زمین انجام شده است. اما در واقع زمین توده ای بیضی شکلی است که سطح آن را برآمدگی های غول پیکر و فرورفتگی های ژرف پوشانده اند. بنابراین ساختار واقعی زمین موجب می شود امواج زلزله های ناشی از برخورد احتمالی اجرام آسمانی پراکنده شده و از شدت ویرانگری آنها کاسته شود.
به گفته «ماتیاس مشده» که هدایت این پژوهش زمین شناختی را بر عهده دارد پس از برخورد یک شهاب سنگ با زمین، امواج زلزله در جهات مختلف در سطح زمین منتشر می شوند؛ درست مانند امواج ناشی از سنگی که داخل آب سقوط می کند.
این تشبیه و برآورد هنگامی می تواند درست باشد که با یک زمین نرم و کاملاً کروی سر و کار داشته باشیم اما اینک می دانیم که ویژگی های سطحی یک سیاره یا ماه بر پس لرزه های برخورد یک شهاب سنگ بزرگ تأثیرات گسترده ای دارد. با این وصف، هر گونه پیشگویی درباره پیامدهای چنین برخوردی بدون در نظر گرفتن این ویژگی ها پذیرفتنی نیست.
دانشمندان آلمانی تصمیم گرفتند بر پایه مدل خود برخورد شهاب سنگی را با زمین شبیه سازی کنند که گفته می شود در نتیجه آن 65 میلیون سال پیش سل دایناسورها منقرض شد و دهانه عظیم «چیکشلوب» در مکزیک بوجود آمد(این ناهمواری زمینی از فضا براحتی دیده می شود).
این شهاب سنگ، حجمی به اندازه کوه اورست داشته و هنگامی که نوک آن با مکزیک برخورد می کند، دنباله 11 کیلومتری آن بالاتر از سطح زمین بوده است.
تکانه ناشی از این برخورد با نیرویی برابری می کند که در نتیجه انفجار دو میلیون بمب هیدروژنی آزاد می شود. بر پایه مدل پیشنهادی پژوهشگران آلمانی، ناهمواری های سطح زمین از شدت سونامی و زمین لرزه های این برخورد - که ادعا می شود برای انقراض نسل دایناسورها به اندازه کافی قدرتمند بوده اند- کاسته است.
چندی پیش خرده سیاره ای به اندازه چهار زمین فوتبال با نام علمی « 2005 YU55» از میانه زمین و ماه عبور کرد. برخورد یک جرم فضایی با این اندازه به زمین، شکافی 4 کیلومتری و زلزله ای 7 ریشتری ایجاد می کند. چنانچه این برخورد با یک توده آبی زمینی رخ دهد امواج سونامی ناشی از آن به ارتفاع 22 متر در گستره ای 100 کیلومتری منتشر می شود.