به گزارش قدس انلاین ، محمدرضا ابوالقاسمی، کارشناس قرآنی کشور، در گفت‌وگو با ایکنا با بیان این مطلب گفت: چیزی که در بین قاریان ایرانی مطرح و معمول است این است که بیشترین تقلید را از روش قرائت قرآن قاریان مصری دارند و قاریان جوان و مستعد کشورمان نیز این راه را در پیش گرفته‌اند.

وی در ادامه افزود: درصد بسیار بالایی از قاریان کشورمان به تقلید از قاریان برجسته دنیای اسلام می‌پردازند و البته نسبت بسیار کمی هم گوشه‌هایی از قرائت‌شان را به نوآوری‌های خودشان در قرائت قرآن اختصاص داده‌اند و چون این نوآوری‌ها توسط افراد عادی و مخاطبان عام قابل شناسایی نیست بنابراین نمی‌توان گفت که قاری یک سبک کاملاً مخصوص به خود را به وجود آورده است.

این کارشناس قرآنی تصریح کرد: به نظر من ابداع و ابتکار در ارائه سبک‌های جدید در روش قرائت قرآن تحت انحصار مصری‌ها قرار دارد و تا به حال نیز به این صورت بوده است و همین حالا هم می‌بینیم که قراء زمان حال در مصر هم این توانایی را که بتوانند سبک جدیدی ارائه دهند ندارند.

ابوالقاسمی عنوان کرد: وقتی که مصری‌ها با این پیشینیه بسیار غنی، توانایی ارائه سبک جدید در قرائت قرآن را ندارند و تقلید از گذشتگان خود را در دستور کار قرار داده‌اند دیگر باید حساب کار دست ما بیاید، ما اگر بسیار هنر کنیم می‌توانیم تقلید کنندگان خوبی باشیم.

این داور بین‌المللی مسابقات قرآن اظهار کرد: بزرگترین مشکل قاریان ایرانی در تلاوت قرآن زبان و لهجه فارسی است، در قرائت قرآن ما همیشه یک گام از قاریان عرب زبان و مصری عقب خواهیم بود و آن یک گام هم زبان و لهجه فارسی قاریان ایرانی است.

وی در ادامه با اشاره به اینکه شاید بتوان با گذشت زمان و افزوده شدن به مهارت‌های قراء ایرانی کور سوی امیدی برای رسیدن به سبک جدیدی در قرائت قرآن به دست بیاوریم، گفت: البته من رسیدن به سبک جدید در قرائت قرآن را تقریباً محال می‌دانم چرا که زبان قراء ما فارسی است و به سختی می‌توان مانعی به نام زبان و لهجه فارسی در قرائت قرآن را از بین برد.

این کارشناس قرآنی در ادامه افزود: باید این امر را همیشه مد نظر داشته باشیم که قراء مصری مادرزاد عرب هستند و به طور ذاتی با آهنگ‌ها و اصوات عربی آشنایی دارند، تلاوت قرآن آهنگ مخصوص خودش را می‌طلبد و نمی‌توان آهنگ‌هایی را از خارج حیطه زبانی عرب وارد آن کرد، شاید بتوان مشابهت‌هایی را پیدا کرد، آهنگ قرآن مختص خود کلام الهی است.

وی یک‌بار دیگر با تأکید بر اینکه ایرانی‌ها نمی‌توانند سبک جدیدی در تلاوت قرآن ارئه کنند، تصریح کرد: اگر ما کم و زیاد کردن برخی نواها به سبک‌های قبلی را به شکل محدود و نه گسترده سبک بنامیم در آن صورت می‌توان گفت که سبک جدید قرائت قرآن به وجود آمده است، البته نباید این را هم فراموش کرد که در حال حاضر قاریان جوان مصری هم چنین کاری را انجام می‌دهند اما در بین خودشان صاحب سبک تلقی نمی‌شوند.

محمدرضا ابوالقاسمی خاطرنشان کرد: به نظر من کم و زیاد کردن آواها به سبک‌های قبلی قرائت قرآن آن هم به شکل بسیار محدود را نمی‌توان سبک نامید چرا که وجه قالب در تلاوت قرآن سبک قدیمی است و بیشتر مخاطب را متوجه سبک قدیمی می‌کند.

این داور بین‌المللی مسابقات قرآن اظهار کرد: اولین شرط برای یک قاری این است که از نظر صوت مهارت داشته باشد. اگر ما بتوانیم صوتمان را به صورت طبیعی به‌کار بگیریم خیلی کارهایی که تا به حال انجام نشده است را انجام خواهیم داد، در تلاوت قرآن اصل صوت است تا بتوان به وسیله آن نغمات و نواهای مخصوص را به کار گرفت.

وی در پایان عنوان کرد: معمولاً قاریان دوست دارند که سبک جدید در قرائت قرآن به وجود بیاورند اما باید این توانایی و ظرفیت وجود داشته باشد که به نظر من در حال حاضر این ظرفیت در داخل کشور وجود ندارد و این امکان که قاریان ایرانی ایجاد کننده نوع جدید و متفاوتی از تلاوت در قرآن باشند که تا به حال هیچ قاری مصری آن را ارائه نکرده باشد، وجود ندارد چرا که نوآوری‌های لازم را قاریان مصری در گذشته به وجود آورده‌اند و سالیان درازی را باید سپری کرد تا شاید بتوان سبک جدیدتری را ارائه داد.