«یک فیلم مستند طنز درباره یک شهید». برای هر کدام از دوستان وقتی این شرح یک سطری را از مستند «بهترین مجسمه دنیا» نقل می کردم، جا می خورد. مستند طنز، آن هم درباره یک شهید؟ مگر می شود؟ بله! «حبیب احمدزاده» نویسنده خونگرم و خوش قلم جنوبی، هشت سال زحمت کشیده و ثابت کرده، چنین کاری شدنی است.
بهترین مجسمه دنیا درباره شهید «دریاقلی سورانی» است. او یک اوراق فروش ساکن آبادان بوده که هنگام هجوم عراقی ها برای تصرف شهر، پیش از همه متوجه حمله دشمن و نفوذ آنها از محلات حومه آبادان می شود. با دوچرخه اش یک مسیر طولانی را نفس نفس زنان رکاب می زند و سر راه خبر را به همه می رساند و در آخر هم ماجرا را به پایگاه سپاه آبادان اطلاع می دهد.
این خبررسانی بموقع سبب جلوگیری از سقوط شهر می شود. اکنون مجسمه او را در یکی از میادین شهر به عنوان قهرمان سالهای جنگ نصب کرده اند. احمدزاده در این مستند به سراغ همه می رود. از رئیس جمهور و بسیاری از فرماندهان و وزیران و... تا بسیاری از مردم عادی و عجبا که کسی دریاقلی سورانی را نمی شناسد. در ادامه فیلمساز ضمن بررسی وقایع کشور، از آغاز جنگ تا پایان و حمله آمریکا به عراق و سقوط صدام، تا زمان حال می آید.
در این حین تماشاگر پی می برد، دریاقلی سورانی، شبیه اغلب آدمهای اطراف اوست که هر روز در شهر و روستا و در محله و محل کار خود با آنها مواجه می شود. آدمی که مقروض بوده، گاه دعوا می کرده و حتی در یکی از دعواها یک قصاب با ساتور دستش را ناکار کرده ا ست. این همذات پنداری که برای بسیاری از توده های مردم، با شخصیت اصلی این مستند، هنگام تماشای آن پدید می آید، اوج کار حبیب احمدزاده است.
با تماشای این مستند، پی می بریم که جنگ در لایه های عادی و زیرین خود، جدا از عملیاتها و لشکر تانکها و بمبارانها، چقدر شخصیتهای دوست داشتنی و جذابی دارد. هنر ما باید آن باشد که بی هیچ دخل و تصرفی آن را نقل کنیم. کاری که «حبیب» هشت سال برای آن زحمت کشیده است. شک نکنید این مستند، نقطه عطفی است در تاریخ مستندسازی دفاع مقدس و به شما توصیه می کنم حتماً آن را ببینید.