امری که با به تصویرکشیدن بچگانه همان پیچیدگی‌های مذکور در معرض عموم، به یک تهدید جدی برای وجهه‌ «ابرقدرت» تبدیل شده است.
از رنجاندن همپیمانان، شرکا و وابستگان سیاسی تا فشار برای دریافت «جایزه صلح نوبل»! اما این داستان به چندین سال پیش بازمی‌گردد؛ آنجا که در سال ۲۰۰۹، کمیته نروژی صلح در فرایندی مرسوم و سیاست‌زده که روتین کاری نوبل به شمار می‌آید، به بهانه‌ «تلاش فوق‌العاده برای تقویت دیپلماسی بین‌المللی و ترغیب به همکاری میان مردم» «باراک اوباما» رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده و از رقبای سیاسی و حزبی ترامپ را شایسته دریافت جایزه صلح نوبل اعلام کرد.
ترامپ اما از زمان ورود جدی‌تر به عرصه‌ سیاست و به‌ویژه در دوره اول ریاست جمهوری خود، بارها این اقدام را به سخره گرفته و در مقابل با «رئیس‌جمهور صلح» نامیدن خود، شایستگی و نامزدی‌اش برای دریافت این جایزه را به‌صراحت اعلام کرده و حامیانی در طیفی وسیع، از نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی تا رئیس‌جمهور مادام‌العمر آذربایجان یا نخست‌وزیر پاکستان تا امیر قطر از این ایده استقبال کرده و در آتش تند این خواسته کودکانه دمیدند.
اما دیروز بود که کمیته صلح نوبل مستقر در نروژ، با وجود اعمال فشارهای سنگین حتی به مقامات دولتی این کشور و لابی‌گری علنی و فشار گسترده‌ ترامپ بر نهادهای نروژی، «ماریا کورینا ماچادو» سیاستمدار ونزوئلایی را برنده این جایزه اعلام کرد و دست ترامپ از این جایزه کوتاه ماند و حسرتی که دست‌کم یک سال دیگر و شاید تا آخر عمر بر دل او خواهد ماند.
ماریا کورینا ماچادو، از اپوزیسیون ونزوئلا و عضو سابق مجلس ملی این کشور است که عضو فهرست ۱۰۰ زن تأثیرگذار اعلام شده توسط رسانه «بی‌بی‌سی» بوده و در دولت قانونی ونزوئلا، ممنوع‌الخروج شده است. کمیته نروژی نوبل، ماچادو را برای آنچه «تلاش خستگی‌ناپذیر در ترویج حقوق دموکراتیک برای مردم ونزوئلا و برای مبارزه در راه یک گذار عادلانه و مسالمت‌آمیز از دیکتاتوری به دموکراسی» خوانده، مورد تحسین قرار داده و وی را شایسته دریافت جایزه صلح نوبل دانسته است؛ امری که احتمالاً با توجه به دیدگاه‌های زن‌ستیزانه ترامپ، بر خشم و حسرت او خواهد افزود.