اکنون بیش از 200 سال است که دانشمندان درباره ی وجود تاریخی حضرت عیسی (ع) بحث و تردید کرده اند که؛ آیا عیسی وجود داشته است؟ آیا تاریخ زندگی بنیانگذار مسیحیت حاصل غم و اندوه مردم و تخیل و امید آنان و در واقع افسانه ای مانند افسانه های خدایان نبوده است؟ و...

و عده ای انگشت شمار حتی در دوره ی کنونی وجود انسانی حضرت عیسی (ع) را تنها بصورت افسانه ای پنداشته اند و آن را انکار می کنند و بهانه آن ها این است که مورخان غیرمسیحی (یهودیان یا مشرکان) فقط در وایل قرن دوم از او سخن گفته اند!

در نگاه اول این بهانه بسیار بی پایه و اساس در نظر می آید، زیرا که امروزه اغلب تاریخ نویسان عقیده دارند که عیسی حقیقتاً وجود داشته و استناد آن ها به انجیل های مرقس، لوقا و متی است که به زبان یونانی و در نیمه دوم قرن اول نوشته شده. از این رو خالی از لطف ندیدیم که به بیان ماجراهایی که در باب تولد حضرت مسیح (ع) شده است اشاره بکنیم تا شاید این دانشمندان غیرمتدین را چراغ راهنمایی گردد.

عیسی که مسیح (مسح شده- مقدس به وسیله ای تدهین) خوانده می شود و بنیانگذار مسیحیت محسوب می گردد، به نقل متی و لوقا، در بیت لحم زاده شد. این شهر در هشت کیلومتری اورشلیم واقع شده است و حدود هزار سال قبل از میلاد، داوود پادشاه در آن به دنیا آمده و بزرگ شده بود.

سال ولادت حضرت عیسی (ع) تقریباً آغاز تاریخ میلادی است، ولی محاسبات تاریخی نشان می دهد که اگر وی در زمان پادشاهانی متولد شده باشد که نامشان به همین مناسبت در اناجیل آمده است، این تولد باید 4 تا 8 سال قبل از مبدأ تاریخ میلادی رخ داده باشد!

بطور کلی در ادیان گذشته، در مورد تولد پیامبران یک سلسله حوادث خارق العاده ذکر گردیده شده است که بی شک آن ها نیز برخاسته از معجزات آنان بوده است. در مورد تولد و زندگی حضرت عیسی نیز حوادث فوق العاده ای به وی نسبت داده اند که حتی این روایات در اناجیل نقل شده است. مطابق روایات انجیل، مریم مادر عیسی دختر عمران، نامزد یوسف نجار بود که یک روز در جای خلوتی روح القدس (فرشته ی خدا) به صورت مرد جوانی بر او ظاهر شد، و روح خدا را بر او دمید، و او قبل از آنکه با نامزدش نزدیک شود، حامله شد، در انجیل متی آمده است که:

«ولادت عیسی مسیح چنین بود که، چون مادرش مریم به یوسف پسر داود از قبیله ی یهودا نامزد شده بود، قبل از آنکه با هم آیند، او را از روح القدس حامله یافتند... ناگاه فرشته ای در خواب به یوسف ظاهر شد و گفت: ای یوسف از گرفتن زن خویش، مریم مقدس، زیرا آنچه که در وی قرار گرفته است از روح القدس است. او پسری خواهد زایید و نام او را عیسی خواهی نهاد... (عهد جدید، انجیل متی، باب 1، آیه 17 تا 25).

تولد حضرت مسیح در قرآن
همین موضوع در قرآن مجید نیز چنین آمده است:
«ای محمد بخاطر بیاور در کتاب (انجیل) مریم را که وقتی از کسان خود کناره گرفت و در مکان مقدس و پاکی تنها بود، پس ما روح خود (روح القدس) را به سوی او فرستادیم و روح به صورت جوانی خوش سیما در برابر او ظاهر شد، و به مریم گفت: من از طرف خدای تو آمده ام، که پسر پاکیزه ای در تو ایجاد کنم و بتو ببخشم. مریم گفت: چگونه پسری بدنیا آورم در حالی که نه مردی مرا لمس کرده و نه من زناکارم. (مریم: آیه -20 -15)

خانواده عیسی
پس از ذکر این دو روایت از قرآن و انجیل (هر چند بر همگان مبرهن است وجود حضرت عیسی (ع)) به کلام جان ناس رجوع می کنیم که وی می گوید: از سرگذشت عیسی در دوران کودکی و جوانی وی اطلاعی مستقیم در دست نیست. مطالب مندرج در اناجیل ما را ناگزیر می کند که بگوییم: خاندان عیسی از اواسط الناس (قشر متوسط جامعه) بودند ولی بسیار مومن و دین دار.

عیسی باتفاق ایشان برای ادای مراسم عبادت همواره به کنیسه می رفته و قطعات طولانی از تورات و صحف انبیاء را حفظ کرده، و به مقدار فراوانی از اخبار و صحف انبیاء اطلاع یافته بود. شغل او نیز مانند پدرش نجاری بوده، و از این جهت نسبت به طبقه ی متوسط کارگران و پیشه وران علاقه ی خاصی در دل داشته است.

طالع بینی ستاره شناسان ایرانی
در بعضی از روایات انجیل همچون انجیل متی، باب 2، آیه ی 2 تا 13، آمده است که پس از تولد عیسی، سه تن از ستاره شناسان ایرانی از مشرق زمین به اورشلیم آمده، گفته بودند که در ایران یک طالع و ستاره نورانی را دیده اند که وضع جهان را در آینده اصلاح خواهد کرد، و آن ها برای زیارت و دیدن او به اورشلیم آمده اند تا نجات دهنده ی یهود را از نزدیک ببینند.

از این جا بود که هیرود کبیر، پادشاه کشور اسرائیل، از پیشگویی های این ستاره شناسان درباره ی ظهور این فرد بیمناک می شود و دستور می دهد نوزاد، یعنی عیسی را نابود کنند؛ ولی خداوند در جواب فرشته ای را بر یوسف پدر عیسی نازل کرده و می گوید: قبل از طلوع آفتاب، عیسی را با خانواده ی خود بردار و به مصر مهاجرت کن، و بدین ترتیب عیسی از دست هیرود جان سالم بدر برد. (انجیل متی، باب اول و دوم)

عیسی فرزند ارشد و بزرگ خانواده خود بود و نام های برادران کوچک حضرت عیسی یعقوب، یوسف، شمعون و یهودا بوده و ظاهراً پدر عیسی در سال های نوجوانی او مرده و از این رو عیسی سرپرستی خانواده ی خود را بر عهده گرفته و پیشه ی نجاری پدرش را داشته است.

لازم به یادآوری است که پدر نداشتن حضرت عیسی (ع) در مسیحیت مسئله ای اعتقادی است که فقط از انجیل معلوم شده و آن حضرت به حسب ظاهر پدری به نام یوسف نجار داشته است. ولی همین قضیه در قرآن مجید به صورت مسئله ای تاریخی نقل شده است، حاکی از این که مردم بر سر حضرت مریم که شوهری نداشته است، فریاد کشیده و او را به بی عفتی متهم کرده اند. از این رو، لازم شده است که او روزه ی سکوت بگیرد تا خود نوزاد به قدرت خدای متعال به سخن آید و از مادرش رفع تهمت کند. (مریم، آیه: 26-33)

منابع:
1- توفیقی، حسین. آشنایی با ادیان بزرگ، تهران: سمت، 1389.
2- دولاندلن. ش. تاریخ جهانی، ترجمه احمد بهمنش، تهران: دانشگاه تهران، 1388.
3- فضائی، یوسف. سیر تحولی دین های یهود و مسیح، تهران: عطایی، بی تا.
4- ناس، جان. تاریخ جامع ادیان، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران، بی جا، 1344.