پاییز امسال، در سکوت دشتهای بخش سوسن ایذه، پرندهای عظیمالجثه و زخمی روی زمین افتاده بود؛ عقابی مهاجر که بیماری پوستی، بالهایش را از پرواز بازداشته و او را از مسیر هزاران کیلومتر کوچ جدا کرده بود. «شوبار» دیگر توان ادامه راه نداشت.دو جوان دوستدار طبیعت، نخستین حلقه نجات بودند. آنها عقاب را یافتند و بیدرنگ به اداره حفاظت محیط زیست شهرستان ایذه تحویل دادند؛ جایی که داستانی فراتر از یک تیمار ساده آغاز شد.پرسنل محیط زیست ایذه، شش روز تمام، شب و روز، با دقت و تخصص کنار پرنده ماندند. درمان، مراقبت، پایش وضعیت جسمی و حفظ ارتباط ردیابی ماهوارهای؛ همهچیز باید دقیق انجام میشد. کوچکترین خطا میتوانست پایان راه شوبار باشد.
زندگی دوباره عقاب
اما عقاب ماند. زخمها بهبود یافت. بالها جان گرفتند.چند روز بعد، شوبار در تالاب میانگران، دوباره به آسمان سپرده شد؛ بیهیاهو، بیتشریفات، اما با امیدی بزرگ. هفتهها گذشت و سیگنالهای ماهوارهای خبر دادند: عقاب استپی، سالم، به قزاقستان بازگشته است. همینجا بود که ماجرا مرزها را پشت سر گذاشت.
تشکر قزاقستان...
مرکز تحقیقاتی و پشتیبان پرندگان مهاجر قزاقستان، با انتشار بیانیهای رسمی، از اقدام محیطبانان ایذه تقدیر کرد و نجات شوبار را «معجزهای در مسیر حیات یک پرنده مهاجر» نامید. در متن منتشرشده این مرکز آمده است:«هر چند صد دستگاه ردیاب، شاید یک بار چنین معجزهای رقم بخورد؛ زنجیرهای از زنده ماندن، درمان حرفهای، رهاسازی اصولی و بازگشت سالم به وطن.»
محمدجواد اشرفی، مدیرکل حفاظت محیط زیست خوزستان، این رخداد را نمادی روشن از تعهد، تخصص و مسئولیتپذیری محیطبانان ایرانی دانست و تأکید کرد: حفاظت از طبیعت، مرز جغرافیایی نمیشناسد و همکاری انسانی میتواند جان گونههای در معرض خطر را نجات دهد.نجات شوبار، فقط نجات یک عقاب نبود. این رویداد، دادههای ارزشمند علمی درباره مسیرهای مهاجرت، رفتار و تغذیه عقابهای استپی را نیز در اختیار پژوهشگران قرار داد و فصل تازهای از همکاریهای بینالمللی در حفاظت از حیات وحش را گشود.
شوبار پرواز کرد؛ اما رد بالهایش، هنوز بر آسمان ایذه مانده است.
نظر شما