این زائران، یا تاکنون به حرم امام رضا (ع) مشرف نشده بودند یا از آخرین زیارتشان حداقل ۱۰ سال گذشته بود. در یکی از روزهای حضورشان در حرم مطهر و در یکی از زیارت‌های جمعی شان، با آنها همراه و با برخی شان همکلام شدیم. در این میان، مهدی شکوهی، از کارکنان شهرداری چهارمحال‌وبختیاری، کیلومترها آن‌طرف‌تر از مشهد، از مسافران این دوره زیارت اولی‌ها، پس از ۱۳ سال، دوباره نگاهش به گنبد آقا منور شده است که، چند جمله‌ای با او به گفت‌وگو نشستیم.

پس از ۱۳ سال انتظار

مهدی آخرین بار سال ۱۳۹۱ بود که توانسته بود، زائر مشهد امام رضا (ع) شود. سیزده سال دوری، سیزده سال تماشای صحن و سرای آقا از پشت قاب تلویزیون و دلتنگی. خودش می‌گوید: «هر وقت حرم را در تلویزیون می‌دیدم، دلتنگ می‌شدم و می‌گفتم آقا چرا ما را نمی‌طلبی؟ چرا من هیچ جوری طلبیده نمی‌شوم...»

گفتند، فردا حرکت می‌کنیم

مهدی که از این سفرش، خاطرات شنیدنی دارد، می‌گوید:، اما یک شب، حدود ساعت ده بود که صدای زنگ تلفنم به صدا درآمد. از آن‌سوی خط گفتند: «آقا شما رو طلبیده، فردا صبح حرکت می‌کنیم مشهد امام رضا، اسم شما هم در لیست زائرین است...» باورش سخت بود. اما حالا این انتظار ۱۳ ساله، داشت به آخر می‌رسید. مهدی، از شوق این سفر همان شب وسایلش و ساک سفر را آماده می‌کند، به عشق تماشای صحن و ساری و گنبد آقا و این که می‌تواند فردای آن روز، دلش را در حرم به پنجره فولاد آقا گره بزند. وقتی به مشهد رسید، تا گنبد را ندید باور نکرد که دعوت شده است. می‌گفت: «تا گنبد را ندیدم، باورم نمی‌شد که این‌گونه طلبیده شدم، واقعاً از خادمان آقا ممنونم.»

به آقا گفتم، به داد همه برس

در حرم، آرامش عجیبی پیدا کرده بود. هر قدم که به سمت گنبد برمی‌داشت، سبک‌تر می‌شد. اما دعایش فقط برای خودش نبود. برای ظهور امام‌زمان (عج) دعا کرد، برای سلامتی رهبر، برای همه مریض‌ها، برای همه غصه‌دارها، برای همه بدهکاران و دل‌شکستگانی که به حرم آمده بودند. گفت: «آقا خودت می‌دونی کیا چه دردهایی دارن، به داد همه برس.» و در دلش، بی‌صدا زمزمه می‌کرد: «یا امام رضا... ما رو از درت نرون. ما رو دوباره دعوت کن. ما که هیچیم... جز همین دلی که برات تنگ می‌شه، چیزی نداریم. به همون دل نگاه کن...» این گزارش روایت مهدی شکوهی است، کارگری که سیزده سال چشم‌به‌راه یک نگاه از سوی امام رئوف بود و سرانجام در شبی سرد از بهمن‌ماه، طنین تماسی تلفنی، انتظارش را به پایان رساند. او و دیگر کارگران شهرداری، این بار با دستان پینه‌بسته و دلی لبریز از عشق به حرم آمدند، نمونه‌ای از زائرانی هستند که شاید نامشان در لیست‌های رسمی باشد، اما دعوتشان از سوی خود آقا، صادر شده است.