ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و برکت و ماه مهمانی خداوند متعال است؛ ماهی که در میان تمام ماه‌های سال، جایگاه و منزلتی ویژه دارد و به‌حق می‌توان آن را گل سرسبد همه ماه‌ها دانست.

این ماه پرشکوه، فصل رویش تقوا و خودسازی است که بستر رشد معنوی انسان را فراهم می‌سازد. خداوند حکیم، رمضان را فرصتی قرار داده تا بندگانش با روزه‌داری، دعا، انفاق و تلاوت قرآن، غبار غفلت را از دل بزدایند و با روحی پاک در مسیر بندگی و قرب الهی گام بردارند.

از آغاز ماه، مؤمنان در مسیر تمرین تقوا و تهذیب نفس حرکت می‌کنند این سیر تربیتی الهی تا لیالی قدر ادامه دارد، شب‌هایی که قرآن کریم آن را خیرٌ من ألف شهر دانسته است.

شب قدر، شب رقم‌خوردن سرنوشت یک‌ساله انسان‌ها و شب نزول رحمت و مغفرت الهی است. در چنین شبی، فرشتگان بر زمین فرود می‌آیند و بر دل‌های نورانی مؤمنان سلام و آرامش می‌فرستند.

درک حقیقت شب قدر، جز بادل آماده و روح پاک ممکن نیست از همین رو رمضان مقدمه‌ای برای آمادگی قلب جهت درک آن شب عظیم است.

اگر مؤمن بداند که با روزه‌های خالصانه، دعاهای سحر، تلاوت‌های عاشقانه قرآن و صدقات شبانه، دل خود را به نور الهی منور می‌سازد، آنگاه لحظه‌ای از این ماه را از دست نخواهد داد.

هرکس رمضان را چنان‌که شایسته است درک کند، در پایان این ماه از گناهان خویش بخشیده شده و به مقام قرب الهی دست‌یافته است مقامی که بزرگ‌ترین و شیرین‌ترین پاداش بندگی است.

اکنون که در ماه ضیافت الهی و در آستانه لیالی قدر هستیم، شایسته است اهل ایمان با دلی نادم و چشمی گریان به درگاه پروردگار پناه برند، برای خویش و دیگران طلب مغفرت کنند و عزم خود را بر تداوم راه تقوا در تمام سال جزم نمایند.

امید است خدای مهربان، ما را از درک‌کنندگان حقیقی این ایام بگرداند و عید فطر را آغازی برای حیاتی تازه در سایه ایمان و عمل صالح قرار دهد.