اگرچه مدرسه میدان جنگ نیست، اما وقتی دشمن بدون منطق و از سر استیصال تصمیم میگیرد کینههای فروخفته خود را مرهم بگذارد حتی از خون دانشآموزان بیگناه مانند دختران دانشآموز میناب نیز نخواهد گذشت!
متأسفانه بنا بر گزارشهای رسمی در پی حوادث اخیر افزون بر ۳۱۰ دانشآموز و معلم به شهادت رسیدند و بیش از ۲۱۰ نفر از دانشآموزان و فرهنگیان نیز مجروح شدند.
همچنین حملات دشمن متخاصم تاکنون منجر به تخریب و آسیب جدی به بیش از ۹۰۰ واحد آموزشی، اداری، اردوگاهی و فضای ورزشی شده که از این تعداد، ۷۵۰ واحد، آموزشی بوده است. بنا به گفته وزیر آموزش و پرورش بیشترین آسیبها و تخریبها مربوط به استانهای هرمزگان، مرکزی، تهران و آذربایجان شرقی است.
دست در دست هم میهن خویش را کنیم آباد
با وجود اینکه دشمن با حمله به مراکز علمی و دانشآموزی سعی دارد روند آموزش و زندگی ایرانیان را مختل کند، اما کادر آموزشی در استانهای مختلف کشور دست در دست هم دادهاند تا کودکان و نوجوانان این سرزمین از سرچشمه علم و دانش در مسیر آیندهسازی کشور بیبهره نمانند.
چالش آموزش در دوران جنگ اجتنابناپذیر بوده و نظام آموزشی دستخوش تغییرات بنیادی در این شرایط است. بسیاری از معلمان با هدف غلبه بر چالشهای آموزش در دوران جنگ با اقدامهایی همچون آموزش مجازی، ایجاد مدارس صحرایی، آموزش از طریق معلم سیار و تأمین نوشتافزار توسط خیران سعی بر فائق آمدن بر این مشکل دارند.
آموزش در دوران جنگ به دلیل فراهم کردن فضای امن موجب حفظ روال عادی زندگی افراد خواهد شد و دسترسی به آموزش با کیفیت بالا به منظور ایجاد ثبات ذهنی پایدار در دانشآموزان بسیار مهم مؤثر است.
در این راستا بخشهای مختلف دستگاه تعلیم و تربیت بسیاری از استانهای کشور با راهاندازی پویشهای مختلف به دنبال تداوم رسالت یاددهی و اتصال دانشآموزان به مکتب علمآموزی با شیوههای جهادگونه است.
آموزش خانه به خانه
در روزهایی که بر اثر تجاوز نظامی دشمنان به خاک ایران، مدارس کشور تعطیل و کلاسهای درس به فضای مجازی منتقل شد، به دلیل اینکه احتمال دارد برخی از دانشآموزان مناطق سختگذر و کمبرخوردار روستایی و عشایری چهارمحال و بختیاری دسترسی کمتری به اینترنت داشته باشند یکی از معلمان استان در روستای «میانجو» شهرستان لردگان به خانه دانشآموزان میرود تا چراغ آموزش و آموختن برای آنان خاموش نشود.
حمید محمودیان بازری، مدیرآموزگار مدرسه روستای «میانجو» شهرستان لردگان به دانشآموزان پایه اول درس را حضوری آموزش میدهد و برای باسوادی شاگردانش راهی خانههای دانشآموزان شده و فعالیتهای آموزشی را در این منطقه ادامه میدهد.
محمودیان بازری در این ارتباط میگوید: این مدرسه دارای ۸۶ دانشآموز است که ۱۶ نفر از آنها در پایه اول دبستان مشغول تحصیل هستند. چون در این منطقه دسترسی به اینترنت محدود است و بسیاری از دانشآموزان گوشی ندارند، من با حضور در منازل دانشآموزان و آموزش به آنها چراغ علم را روشن نگه میدارم.
وی با اشاره به ضرورت حضور معلمان در شرایط جنگی اظهار میکند: همان طور که رزمندگان ما در میدان جنگ فعال هستند، وظیفه ما به عنوان قشر فرهنگی این است که اجازه ندهیم تعلیم و تربیت دانشآموزان تعطیل شود.
محمودیان بازری میگوید: در شرایطی که شبکه آموزش مجازی برای برخی از دانشآموزان در دسترس نیست، میتوان با برگزاری کلاسهای حضوری در مسجد یا منازل، فعالیتهای آموزشی را ادامه داد.
آموزش از طریق مساجد
مدیر آموزش و پرورش شهرستان لردگان در گفتوگو با قدس با بیان اینکه این منطقه ۳۰ هزار دانشآموز دارد، با اشاره به تنوع روشهای آموزشی در این منطقه میگوید: در بستر شاد مقداری فرایند ارسال و یا بارگذاری دادهها با مشکل مواجه است و دانشآموزان و معلمان از سایر پیامرسانها مانند ایتا و روبیکا تا حدودی استفاده میکنند، اما زیرساختهای ما به لحاظ محدودیت فیبر نوری به ویژه در روستاها با مشکل مواجه است و همچنین داشتن گوشی موبایل برای دانشآموزان روستا و محروم نیز بسیار سخت است.
داراب جلیل پیران با اشاره به تشکیل گروههای جهادی بیان میکند: تا حدودی گروههای جهادی برای تدریس، فعالیتهای آزمایشگاهی، ساخت چمن، ساخت سرویسهای بهداشتی یا تجهیز و تعمیر آنها و همچنین کمکهای فوقبرنامه تشکیل شدهاند. برخی از مدیران ما عضو گروههای جهادی هستند و کم و بیش کارهای جهادی را پیگیری میکنند اما باز هم مشکل به قوت خود باقی است؛ چراکه دانشآموزی که گوشی ندارد چه کار میتواند بکند؟ ما ظرفیت و نیرویی برای کمک نداریم، در نهایت میتوانیم این افراد را معرفی کنیم و آنان نیز مجبور هستند از طریق آموزش مساجد، آموزش خانه به خانه و درسنامه دروس را فرابگیرند.
وی ادامه میدهد: کمکهای مالی ما محدود است و گروههای جهادی هم توان خرید لپتاپ و گوشی را ندارند. برخی مدیران این فعالیت جهادی را به خوبی انجام میدهند و به شکل داوطلبانه با همکاری مدیر و رضایت اولیا آموزش را در منزل دنبال میکنند و این امر به خصوص در مدیران ابتدایی فراگیرتر است.
پایینترین سرانه آموزشی در لردگان
وی به مشکلات آموزش و پرورش لردگان اشاره کرده و میافزاید: کمبود شدید فضاهای آموزشی، پرورشی و ورزشی از جمله مهمترین مشکلات این منطقه است. ما ۱۱۲ مدرسه (ساختمان) و ۲۲۶ کد داریم یعنی بعضی مدارس ما سهشیفته هستند. به غیر از تعداد معدودی مدرسه که در روستاهای دورافتاده چندپایه هستند، تعدادی از مدارس هم شبانهروزی هستند که یک شیفت هستند. بیشتر فضاهای آموزشی ما دونوبته هستند و سرانه آموزشی در برخی مدارس لردگان کمتر از ۳ است یعنی از میانگین استان و کشور پایینتر است.
۳۰ مدرسه در وضعیت تخریب
جلیل پیران میگوید: تعداد کل مدارس این منطقه ۲۳۲ مدرسه شامل ۱۶۳ مدرسه روستایی و ۶۹ مدرسه شهری است. از ۱۱۲ فضای آموزشی نیز ۵۵ مورد قدمتی ۳۰ سال به بالا دارند و وضعیت فیزیکی ۳۰ مورد دیگر تخریبی است. تجهیزات این منطقه مانند میز، نیمکت، پرینتر و... یا فرسودهاند یا کمبود دارند. همچنین تأسیسات سرمایشی و گرمایشی و بافت مدارس نیز فرسوده است.
مشارکت مردم ضعیف است
مدیر آموزش و پرورش شهرستان لردگان در ادامه با تأکید بر اینکه منطقه لردگان منطقه صنعتی نیست که مشارکتهای اجتماعی قابل توجهی داشته باشد، میافزاید: مشارکت در این منطقه ضعیف است، اگرچه اولیا به شکل داوطلبانه کمکهایی به مدارس دارند ولی ما با مشکلات هزینهای هم مواجه هستیم.
جلیل پیران با اشاره به ظرفیتهای این منطقه نیز بیان میکند: دانشآموزان ما در برنامههای پرورشی، مهارتهای ورزشی و... در استان مقامهای خوبی دارند ولی فاصله ما به خاطر این کمبودها زیاد بوده و فرصتهای ما کم است.
وی با اشاره به توسعه عدالت در فضای آموزشی میگوید: اکنون مدارسی در حال ساخت است، بیش از ۷۰ درصد از فرایند ساخت و ساز پنج مدرسه انجام شده و حدود ۱۵ مدرسه دیگر نیز در فهرست پروژهها داریم، اما با توجه به شرایط جنگی منتظر حامی، مشارکتهای ملی، خیر یا مردم هستیم.
کمبود فضای آموزشی
مدیر آموزش و پرورش شهرستان لردگان ادامه میدهد: وضعیت مالی مردم این منطقه طوری نیست که برای مدرسهسازی اقدام کنند. مشکل ما در قدم نخست کمبود فضاست و انتظارمان از دولت این است که اگر قرار است عدالتی صورت بگیرد، قدم اول این باشد که این عدالت در فضاهای آموزشی برقرار شود؛ باید فضا و تجهیزات را آماده و نیروی آموزشی را برای کیفیتبخشی آماده کنیم. بنابراین در قدم نخست انتظار ما این است که آموزش و پرورش لردگان را به لحاظ ساخت فضا و تأمین تجهیزات یاری کنند.
جلیل پیران میگوید: ما استعدادها، ظرفیتها و دانشآموزان خوبی داریم اما دورترین نقطه به مرکز استان هستیم و ۱۷۰ کیلومتر فاصله داریم. حتی وسیله نقلیه در آموزش و پرورش نبوده و تنها یک وانت و یک ریچ داریم. نهادهایی مانند بنیاد رضوی، بنیاد برکت و دولت کمکهایی میکنند اما میزان مطالبات و نیازهای ما زیاد شده است.
نبود دسترسی به اینترنت در روستاها
وی با اشاره به برخی دیگر از مهمترین چالشهای این منطقه نیز میافزاید: پراکندگی جغرافیایی مدارس در مناطق روستایی و تراکم جمعیت در شهر و حاشیه شهر، کمبود نیروی انسانی در رشتههای تخصصی و متوسطه و فنی و حرفهای، ضعف در پوشش اینترنت در روستاها و عدم زیرساخت اینترنت در روستاهای شهرستان و نرخ بالای ترک تحصیل در مقطع متوسطه دوم به ویژه در دختران به علت کمبود مدارس متوسطه و پراکندگی روستاها از جمله مهمترین چالشهاست.جلیل پیران به نیازهای اولویتدار این منطقه نیز اشاره کرده و میگوید: ساخت هنرستانهای فنی و حرفهای دخترانه در شهر لردگان، بخش منج (سرقلعه) و شهرکها، یک دستگاه خودرو مینیبوس (ون) با توجه به وسعت و پراکندگی شهرستان و فاصله ۱۸۰ کیلومتری با مرکز استان، کمبود فضای آموزشی و نیازمند تخریب و ساخت ۱۵ آموزشگاه و ۴۲ آموزشگاه نیازمند بازسازی و تعمیرات اساسی مهمترین نیازهای این شهرستان است.
نظر شما