شهید حسین امیرعبداللهیان را تا پیش از اینکه در دولت شهید آیت‌الله رئیسی به‌عنوان وزیر امور خارجه معرفی شود، در قاموس دستیار ویژه در امور بین‌الملل رئیس وقت مجلس شورای اسلامی، شهید علی لاریجانی می‌شناختم؛ بی‌تعارف! انتظار خروجی خارق‌العاده‌ای از دستگاه سیاست خارجی که غالباً در امر دیپلماسی (آن هم به شکل ایده‌آلیستی آن) خلاصه می‌شد، نداشتم.
انتظار همپوشانی در ایده و عمل یک دیپلمات با واقعیات ژئوپلیتیکی جاری؛ به ویژه در حوزه‌های پیرامونی جمهوری اسلامی ایران، داشت به یک عادت دیرینه تبدیل می‌شد و تجارب نامطلوبی مثل چیدن تخم‌مرغ‌های سیاست خارجی در سبد غرب رو به افول یا فهم ناقص و کاریکاتوری از توانایی‌های ملی و... در حال تکرار بود که یک روح تازه، یک دیپلمات فعال و نافع و آشنا به واقعیات میدانی جاری در منطقه و جهان، عنان کار را در دست گرفته و به بازآرایی شبکه ارتباطات فراملی و بازگرداندن توازن به عرصه سیاست خارجی پرداخت.
در حالی که اصول و مبانی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران تا اندازه‌ای ثابت و اصولی بوده؛ اما گرایش‌ها و پایگاه‌های سیاسی دولت‌های منتخب در دوره‌های مختلف، این فضا را فراهم کرده بود تا در برهه‌هایی از تاریخ پرشکوه انقلاب اسلامی، واقع‌گرایی سیاسی به‌عنوان هسته اصلی در تنظیم مناسبات و روابط بین‌المللی قدرت، مهجور بماند و نتیجه فاجعه‌باری چون فاصله گرفتن از متحدان طبیعی و قدرت‌های نوظهور و تازه نفس در مقیاسی جهانی و تضعیف جایگاه منطقه‌ای را به همراه داشته باشد؛ اما رویکرد واقع‌گرایانه شهید امیرعبداللهیان به‌عنوان مجری منویات سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران -که الحمدلله تا اندازه زیادی در دوره فعلی نیز دنبال شده- توانست به سرعت و با جدیت، شکاف‌های ایجاد شده و فاصله‌های نامطلوب شکل گرفته با بازیگران مذکور را جبران کند و حالا در این بزنگاه تاریخی، در جنگ جاری نتایج چشمگیر و ثمرات غیر قابل انکار آن را به چشم ببینیم.
تأییدات رهبر شهید انقلاب و تکرار آن توسط رهبر عزیز انقلاب در پیام دیروز ایشان و اشاره به دیپلماسی فعال و نافع در دولت شهید رئیسی، نه صرفاً یک بزرگداشت و تعارف است که حکیم، حکیمانه سخن می‌گوید و در آن، نشانه‌هایی است برای اهل اندیشه و انصاف. شهید امیر عبداللهیان در یکی از سخت‌ترین و حساس‌ترین دوره‌های تاریخی ایران عزیز، نقشی ماندگار از خود بر صفحات انقلاب پر افتخار اسلامی برجا گذاشت و این مجاهدت را پاداشی جز شهادت نبود؛ او قبل از اینکه شهید شود، شهید بود. همان‌گونه که فرمانده‌اش در میدان، حاج قاسم و به همان شیوه که مرادش در آن دفتر کار بهشتی انتهای خیابان کشور دوست... .
می‌شود، دیپلمات بود و شهید، آرمان‌خواه بود و واقع‌گرا. می‌شود امیر عبداللهیان بود تا یک ملت، کنار رئیس‌جمهور شهید، در فقدانش اشک بریزند و بهانه غبطه هر روزه چون من که ای کاش... کاش شهدا را پیش از شهادت بشناسیم؛ نرنجانیم و...