این مستندساز با اشاره به تجربه نمایش فیلم خود در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» توضیح داد که سینمای مستند در هر بستر نمایشی، از جشنواره تا اکران و شبکه نمایش خانگی، فرصت دیدهشدن و شناختهشدن بیشتری پیدا میکند. به گفته او، مخاطبان جشنواره آگاهانه به تماشای فیلم میآیند و بازخوردهای متنوع آنها، چه مثبت و چه منفی، برایش ارزشمند بوده است. پایهشناس همچنین از برگزاری اکران ویژه فیلم برای جمعی از اهالی وزارت امور خارجه یاد کرد و نگاه دقیق و همدلانه آنها به سینمای مستند را قابل توجه دانست.
کارگردان «آبراه کوچکی در میان هور» این فیلم را نگاهی انسانی به بخشی از تاریخ معاصر و جنگ توصیف کرد و گفت محور اصلی روایت، انسانهایی هستند که در شرایط سخت تصمیمی بزرگ گرفتند و برای ایران و مردمش از جان مایه گذاشتند. او تأکید کرد که این اثر قرائت سیاسی ندارد، بلکه روایتی تاریخی با تمرکز بر انسان و نقش امید و تلاش در عبور از بحرانهاست.
پایهشناس با اشاره به دیگر آثارش از جمله «وطندوستی»، «فیلم ناتمامی برای سمیه» و «گلولهباران» گفت در اغلب فیلمهایش تلاش کرده تماشاگر را به تفکر و امید دعوت کند و قهرمانانی را به تصویر بکشد که در سختترین شرایط، مسئولیت انسانی و اجتماعی خود را فراموش نکردهاند. به باور او، ملتی که قهرمان دارد، شکست نمیخورد و بدون امید، عبور از بحرانها ممکن نیست.
این مستندساز درباره آینده اکران «آبراه کوچکی در میان هور» نیز اظهار امیدواری کرد با فراهم شدن شرایط، نمایشهای عمومی فیلم از سر گرفته شود و احتمالاً پس از چند اکران، اثر با تصمیم تهیهکننده در پلتفرمهای نمایش خانگی عرضه خواهد شد.
پایهشناس تأکید کرد پرداخت اغراقآمیز و سفارشی به مفاهیمی چون ایران، وطندوستی و تاریخ، بیش از آنکه اثرگذار باشد، دافعه ایجاد میکند. به گفته او، اگر فیلمساز به آنچه میسازد باور قلبی نداشته باشد، نتیجه کار صرفاً رفع تکلیف خواهد بود و نه برای سازنده و نه برای سفارشدهنده دستاوردی به همراه ندارد. از نظر او، سخن گفتن از ایران نیازمند زمان خاص یا دستور و قانون نیست، بلکه باور، صداقت و توجه به واقعیتهای جامعه شرط اصلی آن است.
نظر شما