سخنگوی وزارت کشور در مواضعی سنجیده و دقیق، به موضوع واکنشهای عمومی به تفاهم امضا شده میان رئیس جمهوری اسلامی ایران و همتای آمریکایی پرداخته و گفته است: «ممکن است در خیابان کسی شعاری هم بدهد که به ذائقه من و شما خوش نیاید، ولی اینها مثل همه مردم ایران، عزیز دل ما هستند؛ ۱۰۰شبانهروز در گرما و سرما از کیان ایران و امنیت من و شما دفاع کردند. این افراد را گرامی بدارید؛ حتی آنهایی که شعار تند هم دادند».
شاید برای یک نویسنده آن هم در ساحت سیاست داخلی، راحتترین و کمهزینهترین راه، گزیدن یک طرف از منازعات جاری است تا لااقل، از یک طرف قضیه فحش نخورد! اما همیشه راحتترین مسیر، بهترین مسیر نیست! گاهی حتی واقعی هم نیست و در غالب موارد، با حق و حقیقت هم نسبتی ندارد!در همین روزمرگی جاری و در تلاش برای خروج از این دایرههای متفرق و ناخوشایند که بنیان این اجتماع متعالی و مبعوث را تهدید میکند؛ با یک واقعیت تکراری مواجهیم و آن چیزی نیست جز تفاوت؛ تفاوت در زاویه دید به مسائل حادث، سطح و عمق بینش، نهادینگی ایمان، تابآوری فردی و اجتماعی و نظایر اینها که هر یک به تنهایی برای بروز اختلاف و احیاناً مناقشه یا نزاع کافی به نظر میرسد! دقیقاً همین جاست که مفهوم متعالی و مقام والای راهبری، به ساحت کارکرد میرسد! کارکردی که وظیفه تنظیمگری بین همان تفاوتهای مذکور، حدود الهی، مصالح انسانی و منافع جامعه بشری را بر دوش زعیم و راهبر جامعه نهاده تا از فروپاشی اجتماعی، از نزاعهایی که به فشل شدن جامعه منجر میشود و از اختلافاتی که حاصلی جز بهرهبرداری دشمن ندارد، جلوگیری کند.
پیام اخیر رهبر معظم انقلاب، همان اندازه که صریح بود و دقیق، نکات فرامتنی داشت برای آحاد جامعه اسلامی! از مسئول اجرایی تا متحصن در کف خیابان! اصولاً این ذهن و رسانه است که برای فرار از فهم و استفهام پیچیدگیها و ظرائف انسانی و اجتماعی به ویژه در موضوعات حساس سیاسی، تمایل به سادهسازی دارد و برای این هدف، چه ابزاری بهتر از برچسبهای آماده و ارزان!
برای گروهی، برچسب خائن و برای دستهای برچسب تندرو! اشتباه نکنیم؛ بله احتمالاً حتی در فرایندهای جاری در همه سطوح، نشانههایی از خیانت پیداست و حتماً در واکنشهای عمومی یا حتی خواص، گزارههای تندروانهای پیدا میشود اما هیچ کدام مشروعیتی برای استفاده از برچسبهای نچسب و دشمن شادکن مذکور نیستند! نه آن مادربزرگ نورانی کفنپوش متحصن زیر آفتاب داغ شایسته تندرو خطاب شدن است و نه آن دیپلماتی که به هر دلیلی (اعم از اجتهاد شخصی یا امر مافوق) مأمور به مذاکره با شیطان شده سزاوار خائن نامیده شدن! اشتباه و ضعف در هر دو سوی این طیف محتمل است و گاهی مشهود اما یک بار برای همیشه، لازم است نسبت خود را با امام جامعه مشخص کنیم؛ با امام فقید، امام شهید و امام جدیدمان!امام شهیدمان، به شدت از برچسب تندرو زدن به هسته سخت انقلاب اسلامی ناراحت بودند و در مقابل، از واکنشهای هیجانی و نسبتهای ناروا به آنها که با هر گرایش سیاسی، حیات فردی و اجتماعی و سیاسی خود را زیر خیمه جمهوری اسلامی ایران تعریف کرده بودند، ناراضی بودند.
امام، مأموم میخواهد! و عجیبترین انتخاب این است که برای محکوم کردن آن که به ظن ما از امام جامعه پیروی نکرده، ما هم راه طغیان در پیش گیریم و به این چرخه باطل بپیوندیم؛ حاشا و کلا!
نظر شما