تصمیمات خلق الساعه و فرمایشی در فوتبال ایران به نقطه اوج رسیده است. سال ها مدیران فوتبال ایران از ضرورت کاهش تعداد تیم های لیگ برتر سخن می گفتند. حتی برنامه هایی تدوین شده بود که طی یک فرایند چند ساله تعداد تیم ها از شانزده به چهارده کاهش پیدا کند. اما حالا ناگهان همه چیز تغییر کرده و لیگ برتر با هجده تیم برگزار خواهد شد.
این تصمیم نه تنها با اصول حرفه ای فوتبال مغایرت دارد بلکه دقیقا برخلاف رویکردی است که بارها از سوی خود مهدی تاج مطرح شده بود. سوال این است که چه اتفاقی رخ داده که یکباره همه معادلات تغییر کرده است.
از همه عجیب تر تصمیم مربوط به انتهای جدول است. قرار شده تیم آخر جدول فعلی در بازی پلی آف با تیم سوم لیگ یک روبرو شود. اما بر چه اساسی چنین تصمیمی گرفته شده است. چه کسانی این تصمیمات را می گیرند و معیار آنها چیست؟!
اگر برای تیم های بالای جدول قانون مشخصی وجود دارد و تنها دو تیم نخست به آسیا می روند و حکم می شود جدول فعلی ملاک قرارداده شود، چرا همین عدالت درباره تیم های پایین جدول اجرا نمی شود؟ اگر قرار است تیم های سقوط کننده فرصت دوباره داشته باشند چرا این فرصت فقط در اختیار یک تیم قرار گرفته است.
اگر دلیل این تصمیم، یک مسابقه کمتر ذوب آهن بوده باز هم می شد راهکار عادلانه تری در نظر گرفت. می شد برای همه تیم های درگیر شرایط مشابهی تعریف کرد تا فقط مس رفسنجان مجبور به حضور در پلی آف نباشد.
ابهام بزرگ تر اما به فصل آینده باز می گردد. هنوز مشخص نیست چند تیم از لیگ برتر هجده تیمی سقوط خواهند کرد. صحبت از سقوط چهار تیم به میان آمده اما هیچ تصمیم شفافی در این باره اعلام نشده است.
این یعنی برخی تیم هایی که امسال از سقوط نجات پیدا کرده اند احتمالا فقط یک فصل دیگر در لیگ برتر حضور خواهند داشت و دوباره به لیگ یک بازمی گردند. در این صورت اساسا چه منزلتی برای حضور در لیگ برتر باقی می ماند؟!
از سوی دیگر چرا هیچ تلاشی برای جذاب شدن لیگ یک صورت نمی گیرد. چرا به جای افزایش تعداد تیم های لیگ برتر برای توسعه لیگ یک برنامه ریزی نمی شود.
اینکه هیات رئیسه فدراسیون فوتبال درباره همه مسائل اظهار نظر کرده اما همچنان موضوع تعداد تیم های سقوط کننده را پنهان نگه داشته نشان می دهد هنوز اجماع کاملی وجود ندارد و یا قرار است در زمان مناسب این تصمیم به باشگاه ها ابلاغ شود.
به هر حال افزایش تعداد تیم های لیگ برتر نه یک تصمیم آنیده نگرانه بلکه یک مصلحت اندیشی کوتاه مدت است.فوتبال ایران هرگز چنین ظرفینی ندارد ومخفی نگه داشتن برخی تصمیمات نمی تواند اصل موضوع را لاپوشانی کند.