در شبکه‌های اجتماعی و جهان مجازی ممکن است هنوز باشند زودباورها و جوگیرشده‌هایی که توییت‌های «دونالد ترامپ» درباره احتمال دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای، جنگ در خاورمیانه، تنگه هرمز و... برایشان حجت و حرف آخر باشد، اما دست‌کم اهالی رسانه و سیاستمداران و اقتصادی‌ها نه‌تنها برای توییت‌های رئیس‌جمهور آمریکا اعتباری قائل نیستند، بلکه اصولاً افکار، تصمیمات و اقدام‌های او را نوعی دیوانگی می‌دانند.
از دیدگاه آن‌ها در روزگار فعلی و در اوج شرارت‌ها و جنایت‌های آمریکا در منطقه، این ایران نیست که برای صلح و امنیت جهان یک خطر محسوب می‌شود؛ خطر واقعی خود ترامپ است که مثل کودکی کبریت به دست ادعا می‌کند برای خاموش کردن آتش به هر کجای جهان سرک می‌کشد.

پیروزی‌های بزرگ ساختگی

«سایمون تیسدال» تحلیلگر امور سیاسی در گاردین می‌نویسد: دونالد ترامپ، بی‌پروا و بی‌خبر، در ماجرای ایران گم شده و قادر به یافتن راهی برای خروج از جنگ فاجعه‌باری که آغاز کرده، نیست. ارتش آمریکا دوباره در حال کوبیدن یک کشور و به طور فزاینده‌ای زیرساخت‌های غیرنظامی آن است و این چماق غیر قانونی مانند گذشته، رژیم ایران را تقویت می‌کند.
تحلیلگر گاردین این پرسش را مطرح می‌کند که از آغاز جنگ علیه ایران، ترامپ و پیت هگست، چند بار از یک پیروزی ساختگی استقبال کرده‌اند؟ در حالی که رئیس‌جمهور این هفته هم ادعا کرد «پیروزی بزرگی» بدست آورده است، هیچ کس حرف او را باور نمی‌کند. حتی با وجود هزینه‌های عظیم انسانی و اقتصادی حماقت‌بار آمریکا، جهان همچنان دارد ناتوانی ایالات متحده را به سخره می‌گیرد.
تنگه هرمز که به دلیل جنگ‌طلبی ترامپ بسته شده بود، حالا به هدف محدود و دست‌نیافتنی کاخ سفید تبدیل شده است. البته اهداف جنگی بزرگ‌تر ایالات متحده و اسرائیل یعنی از بین بردن برنامه هسته‌ای ایران، تضعیف شبه‌نظامیان منطقه‌ای آن و تغییر رژیم کمتر از همیشه قابل دستیابی هستند. درواقع این رهبری بزدلانه ترامپ است که نیروهای آمریکایی را ناکارآمد می‌کند، نه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.
ترامپ دیوانه، اشتباهش را در آغاز جنگی که نمی‌تواند آن را تمام کند، نمی‌پذیرد. او ترجیح می‌دهد غیرنظامیان و نیروهای آمریکایی را در معرض یک جنگ فرسایشیِ همیشگی قرار دهد، متحدان عرب خلیج فارس را به خطر بیندازد، به اقتصاد جهانی آسیب برساند، خطر قحطی ویرانگر در کشورهای در حال توسعه را به جان بخرد، قلب مستبدان را از مسکو تا پکن شاد کند، قوانین بین‌المللی را زیر پا بگذارد و چشم‌انداز انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه خود را خراب کند تا اینکه بپذیرد اشتباه کرده و از طریق «مذاکرات صلح» به دنبال یک راه‌حل دیپلماتیک باشد. درواقع خودخواهی ترامپ، دشمن شماره یک جهان است، نه ایران . او دلیل اصلی تشدید دوباره و غیرقابل کنترل این جنگ است. او یک سلاح کشتار جمعی تک نفره است.
اینجا یک الگوی آشنا وجود دارد. ترامپ بدون مشورت با کنگره، متحدان آمریکا یا مردم آمریکا وارد جنگ شد. او هیچ برنامه یا استراتژی بلندمدت روشنی نداشت. او تضمین‌های نادرست نتانیاهو مبنی بر پیروزی سریع را پذیرفت. ارزیابی‌های واقعی و درست کارشناسان که احتمالاً نادیده گرفته شدند، نتوانستند به جهل عمیق او از خطرات نظامی و منطقه‌ای این درگیری لطمه‌ای وارد کنند! جالب اینجاست که ترامپ انتظار داشت ایران پیش از بستن تنگه تسلیم شود و از حملات تلافی‌جویانه ایران به پایگاه‌های آمریکا در کشورهای خلیج فارس «شوکه» شد.
اگر دقت کنید همین تکبر و بی‌مسئولیتی را در طرح صلح ۲۰ ماده‌ای و پرطمطراق غزه که ترامپ بابتش کلی تبلیغات کرد، می‌بینید. حماس خلع سلاح نشده است، نیروهای اسرائیلی عقب‌نشینی نکرده‌اند، کمک‌های بشردوستانه همچنان مختل شده و بیش از هزار فلسطینی از زمان «آتش‌بس» اکتبر کشته شده‌اند. اینک بدون هیچ راه‌حل سیاسی، غزه در وضعیت برزخ نه صلح و نه جنگ قرار دارد و ترامپ هم بی‌خیال طرح صلحش شده است.
در ماجرای جنگ روسیه و اوکراین هم موارد مشابه وجود دارد. ترامپ فقط سعی کرد زلنسکی را به تسلیم شدن در برابر پوتین متقاعد کند و هنگامی که تلاش‌هایش نتیجه نداد او با بدخلقی به اوکراین پشت کرد.

اعلام استقلال آمریکا از ترامپ

حالا ترامپ که قادر به خلاص شدن از مخمصه ایران نیست، سخت در حال دست و پا زدن است. کمی پیش‌تر و قبل از امضای یادداشت تفاهم نیز او در مخمصه افتاده بود و گویا برای رهایی از آن مخمصه بود که در بند پنجم تفاهم‌نامه ۶۰ روزه ، کنترل ایران بر تنگه هرمز را پذیرفت... و البته چون متوجه عواقب آن شده سعی می‌کند طفره برود. جای تعجب نیست که تهران به او اعتماد ندارد، البته باید پرسید چه کسی به او اعتماد دارد؟
خسارت‌های ناشی از شکست مفتضحانه ترامپ در قبال ایران در حال حاضر بی‌حد و حصر به نظر می‌رسد. این نمایشی است که جهان به ندرت شاهد آن بوده است. حال و روز ترامپ مانند یک فرد الکلی است؛ هر بار به امید اینکه نتیجه نوشیدنش متفاوت از دفعه قبل خواهد بود، چند جرعه دیگر می‌نوشد!
یک روز قول می‌دهد عوارض دریایی در تنگه هرمز اعمال کند و ۲۴ ساعت بعد از موضعش عقب‌نشینی می‌کند! دستور حملات به زیرساخت‌های غیرنظامی ایران را می‌دهد که می‌تواند به مثابه جنایات جنگی باشد، اما برای پاسخ متقابل ایران و همچنین خطرات اقتصادی ناشی از بستن باب المندب فکری نکرده است و در مجموع هیچ ایده‌ای ندارد که چگونه از این باتلاق رو به وخامت فرار کند. متحدان اروپایی فقط با تردید به اوضاع نگاه می‌کنند، دشمنان واشنگتن از خوشحالی قهقهه می‌زنند، بازارهای جهانی وحشت می‌کنند و قیمت نفت دوباره افزایش می‌یابد. با هر موشکی که شلیک می‌شود، اعتبار و نفوذ ایالات متحده در جهان کاهش می‌یابد . ابرقدرت بودن وقتی کسی به شما احترام نمی‌گذارد، دشوار است!
چه کسی جلو ترامپ را خواهد گرفت؟ کنگره به او گفته است که جنگ را متوقف کند یا مجوز رسمی بگیرد. او این را نادیده می‌گیرد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها مخالف کل این آشفتگی ۱۰۰ میلیارد دلاری و تورم‌زا هستند، اما ترامپ حاضر به گوش دادن نیست. متحدان وحشت‌زده، که پس از یک زخم زبان دیگر در اجلاس ناتو در آنکارا، زخم‌های خود را لیس می‌زنند، از ترس جدایی دائمی، جرئت نمی‌کنند جلو او را بگیرند. حتی پاپ لئو تمام تلاش خود را می‌کند، خب... دعا ممکن است تنها راه باقی مانده باشد!
پوتین از تماشای اینکه آمریکایی‌ها رهگیرهای موشکی کمیاب، گنج و انرژی را به یک جنگ ابدی دیگر در خاورمیانه، بسیار دور از اوکراین، هدایت می‌کنند، بسیار خوشحال است. هرچه تنش‌ها در اتحاد غرب بیشتر باشد، او بیشتر از آن خوشش می‌آید. در پکن رئیس جمهور شی جین پینگ نیز از نزدیک در حال بررسی تئاتر هرج و مرج ترامپ است. چین در حال حاضر از نظر اقتصادی و از نظر اهرم قدرت نرم، ذی‌نفع بزرگی است. دیر یا زود، شی از نظر نظامی هم سود خواهد برد!
حل معمای ترامپ درنهایت بر عهده مردم آمریکاست، آن‌ها او را انتخاب کردند. آن‌ها جهان را برای این هیولای خطرناک زین کردند. آن‌ها هستند که درنهایت ممکن است بیشترین هزینه را برای غارتگری‌های او بپردازند. ترامپ به جای اینکه آمریکا را دوباره بزرگ کند، آن را کوچک‌تر، بدجنس‌تر، ناراضی‌تر، تفرقه‌زده‌تر، منزوی‌تر و منفورتر می‌کند. آمریکا برای نجات خود، به یک اقدام فوری نیازمند است: اعلام استقلال از ترامپ در سال ۲۰۲۶!