مهدویان نخستین فیلمسازی بود که به جنگ ۱۲ روزه واکنش نشان داد و خبر ساخت فیلمش در بحبوحه جنگ، رسانه‌ای شد. او در نشست رسانه‌ای فیلمش در حالی که لباسی با طرح «از خون جوانان وطن لاله دمیده» به تن داشت به همکاران خود که جشنواره را تحریم کرده بودند، انتقاد کرد و پای فیلم و جشنواره ایستاد. این کارگردان در پاسخ به پرسشی درباره «شعاری بودن» برخی لحظات فیلمش گفت: «من هیچ ابایی نداشتم که درباره مفاهیم ملی شعار بدهیم، چرا شعار ندهیم؟ اینقدر خجالت کشیده‌ایم که شعار بدهیم که وطن پرستی سست شده است در همه جای جهان چنین است. ما اینجا شعار بلند می‌دهیم گل درشت می‌گوییم هر جایی پای دشمن و هجوم بیگانه مطرح باشد پای این مملکت تا پای جان می‌ایستیم این شعار نیست».
مهدویان در این نشست، آگاهانه، برخلاف این جریان غالب حرکت کرد. او نه‌تنها از پاسخ‌های خنثی و دیپلماتیک استفاده نکرد، بلکه در چند مقطع، موضع خود را با صراحتی بیان کرد که کمتر در فضای رسمی این روزهای سینما دیده می‌شود.
صحبت‌های مهدویان، الناز ملک و منوچهر هادی شرایطی را در جشنواره پدید آورد که هنرمندان در فضای مجازی علیه هم موضع گرفتند؛ دو قطبی که در جامعه به جان همه افتاده و گاهی حتی افراد خانواده و دوستان را مقابل هم قرار داده است گریبان فضای سینمایی را هم گرفت. مواضع تند به حضور فیلمسازان در جشنواره همچنان ادامه دارد تا جایی که کارگردان‌ها را در نشست‌های خبری و فضای رسانه‌ای وادار به اعلام موضع می‌کند. بابک خواجه‌پاشا کارگردان «سرزمین فرشته‌ها» دلیل این هجمه‌ها را، جریانی می‌داند که از رشد جشنواره می‌ترسد؛ «دلایل هجمه‌ای که به جشنواره فیلم فجر می‌آورند این است که اگر این جشنواره قدرت بگیرد و رشد کند برای جریان مقابل خطرناک می‌شود؛ ۴۴ سال است جشنواره مجیدی تحویل داده، ۴۴ سال است این جشنواره کیارستمی تحویل داده و جشنواره، جشنواره مهم و قدرتمندی است». کاظم دانشی در نشست خبری فیلم «زنده‌شور» بیان کرد که می‌خواهد با فیلمش کنار مردم بایستدو با زبان سینما به آنچه همواره مردم کشورش را آزار داده اعتراض کند. او گفت: «دو سال پیش فیلم «بی‌بدن» را راه ندادند اما امسال با سه فیلم در جشنواره هستم و با آثارم اعتراض کردم». او خیلی صریح و شفاف در واکنش به رفتار خارج‌نشینان که شماره‌های فیلمسازان را اعلام می‌کنند، بیان کرد: «اینکه برویم و از خارج کشور پول بگیریم و شماره همکارانمان را پخش کنیم شجاعت نیست این مزدوری و وطن‌فروشی است. شماره همراهم را خودم اعلام می‌کنم و از هیچ کسی ترسی ندارم».
چنین واکنش‌هایی از سوی هنرمندان همچنان در جشنواره ادامه دارد و حتماً تا روزهای پایان جشنواره و حتی مدت‌ها بعد، این فضا استمرار خواهد داشت. شرایطی که در حال حاضر در جشنواره پدید آمده انعکاسی از جامعه امروز ایران است؛ فضایی که از آن گریزی نیست. مردم ایران این روزها شرایط سختی را سپری می‌کنند. مادران، پدران و فرزندان داغدیده بار سختی بر دوش می‌کشند. این تن زخمی برای عبور از تنگناهای حسی، عاطفی و حتی اقتصادی نمی‌تواند همیشه صبوری کند ، گاهی دعوا، قهر یا بگومگو می‌کند. انتظار زیادی است که متوقع باشیم همگی در این شرایط صبوری کنند، یک‌جور رفتار کنند و در واکنش به این شرایط جان‌فرسا عین هم باشند. بگو مگو در هر خانه‌ای و خانواده‌ای هست اما حتماً دعوا و قهر منجر به آشتی می‌شود و مگر همه این احساسات جزئی از همین زندگی نیست؟!
به قول مهدویان «ما مردمی داریم که با وجود همه اختلافات در بزنگاه‌ها هم را پیدا می‌کنند و همه امید من همین پیدا شدن است. الان دوباره مردم همدیگر را گم کرده‌اند، من دوباره امیدوارم در یک بزنگاه همدیگر را پیدا کنند. با این امید این روزها را سپری می‌کنم».