حجت‌الاسلام والمسلمین یعقوبعلی اسدی، مدیر مؤسسه امام حسن عسکری(ع) آمل با اشاره به خاستگاه پرورش مشاهیر علمی، «شریف‌العلمای آملی مازندرانی» را نمادی درخشان از این میراث دانست.

وی با اشاره به تاریخ تولد و وفات این عالم، افزود: محمدشریف بن حسن‌علی آملی مازندرانی حائری (متوفای ۱۲۴۵ یا ۱۲۴۶ قمری)، که با عنوان شریف‌العلماء شناخته می ‌شود، از مراجع و مدرسان حوزه کربلا بود که زعامت علمی شیعه را در مقطعی حساس بر عهده داشت. روش تدریس منحصر به فرد و پرورش صدها شاگرد نخبه، از مهم‌ترین ویژگی‌های ایشان بود.

مدیر مؤسسه امام حسن عسکری (ع) آمل به تشریح روش آموزشی این استاد پرداخت و یادآور شد: ایشان دو کلاس درس عمومی و تخصصی داشت و حتی در ایام تعطیل و شب‌های ماه مبارک رمضان به تدریس ادامه می‌داد، نقل است که جمعیتی بالغ بر هزار نفر، از مبتدی تا مجتهد، در درس ایشان حاضر می ‌شدند.

حجت الاسلام و المسلمین اسدی یادآور شد: شیوه ابداعی ایشان، تقریر درس توسط شاگردان برتر و سپس بحث گروهی، باعث رشد سریع و منسجم طلاب می‌شد».

وی با اشاره به جایگاه علمی شریف‌العلماء، گفت: فقیهان بزرگی مانند شیخ عباس قمی، او را «مؤسس علم اصول»، «جامع معقول و منقول» و «اعجوبه زمان» توصیف کرده‌اند.

مدیر مؤسسه امام حسن عسکری (ع) آمل به دیدگاه خاص این عالم درباره تألیف اشاره کرد و ادامه داد: شریف‌ العلماء باور داشت تربیت شاگردان نخبه، مهم‌تر از نوشتن کتاب است، تأکید داشت که وظیفه من تربیت طلاب است و آنچه شما می ‌نویسید، در حقیقت زحمات مرا به بار نشانده‌اید، به همین دلیل، جز یک «رساله در مقدمه واجب»، اثر مکتوب دیگری از خود بر جای نگذاشت.

وی خاطرنشان کرد: نظریات فقهی و اصولی ایشان، در لابه‌لای آثار شاگردانش، مانند کشف حکمی در مکاسب شیخ انصاری یا کتاب ضوابط الاصول سید ابراهیم قزوینی، جاودانه شد، جالب آن است که گاه مطالب کتاب «ضوابط» را به نام خود استاد، با عنوان «قال الشریف العلما فی الضوابط» نقل می‌کردند.

تسلط علمی و ویژگی‌های اخلاقی

وی شریف‌العلماء را دارای حافظه‌ای قوی، ذهنی پرسشگر و مهارتی کم نظیر در مناظره توصیف کرد و گفت: ایشان به دید و بازدید یا تشریفات معمول علمای آن دوره علاقه‌ای نداشت و حتی با وجود اصرار مردم، امامت جماعت را نپذیرفت.

حجت الاسلام و المسلمین اسدی با اشاره به محل دفن این عالم، ظهار کرد: این ستاره آسمان علم و معرفت، در کربلا به دنیا آمد، در همانجا به تدریس پرداخت و سرانجام در سال ۱۲۴۵ قمری در طاعونی فراگیر درگذشت و در خانه خود در نزدیکی حرم مطهر امام حسین (ع) به خاک سپرده شد.