نصب اجباری سیستم مکانیاب روی تراکتور، هزینه زیاد تعمیر و راهاندازی سیستم برقی آن از جمله گلایههای برخی کشاورزان شهرستان جغتای است که از طریق شبکههای اجتماعی به تحریریه طوس رسیده و مخاطبان ضمن نارضایتی از شرایط دشواری که به خاطر قطعی برق برای کشت و کار آنها پیش آمده، از دردسرهای دریافت سهمیه سوخت هم ناراضی هستند.
حتی با مکانیاب هم سهمیه سوخت کافی نیست
یکی از این کشاورزان جغتایی در گفتوگو با خبرنگار ما اظهار کرد: حدود یک سالی است گفته شده تراکتوردارهایی که سوخت دریافت میکنند، باید مکانیاب نصب کنند. در شهرستان جغتای حدود ۲ هزار تراکتور وجود دارد و از این تعداد فقط ۱۷۰ نفر این سیستم را نصب کردهاند. آنهایی هم که این سیستم را نصب نکردهاند، ماهانه ۴۰۰ لیتر سوخت دریافت میکردند؛ اما شرایط در ماه اخیر تغییر کرد و صاحبان تراکتور مجبور هستند برای دریافت سوخت، مکانیاب نصب کنند.
این مخاطب گلهمند افزود: کسانی هم که این سیستم را نصب کردهاند، در یک سال گذشته حتی با احتساب کارکرد مکانیاب شامل دریافت حدود ۷هزار لیتر سوخت شدند؛ اما وقتی به جهاد کشاورزی مراجعه کردند، تنها ۳هزار لیتر سوخت گرفتند. اگر قرار است ۳هزار لیتر سوخت بگیریم، پس نصب سیستم مکانیاب چه فایدهای دارد؟
وی ادامه داد: براساس سقف تعیین شده، کسانی که مکانیاب ندارند ۴۰۰ لیتر سهمیه سوخت دارند. پس اگر قرار است به اندازه کافی سوخت دریافت نکنیم، چرا باید با این هزینه سنگین نصب مکانیاب را انجام دهیم؟ نصب خود سیستم مکانیاب حدود ۸میلیون و ۵۰۰هزار تومان هزینه دارد. اگر سیستم برقکشی و باتری تراکتور درست نباشد، این هزینه تقریباً ۳۰ تا ۴۰میلیون تومان میشود. یک کشاورز از کجا باید این هزینه را تأمین کند؟ ضمن اینکه این طرح تنها در شهرستان جغتای اجرا میشود و در شهرهای دیگر چنین طرحی نیست. هر زمان هم برای پیگیری به مسئولان مراجعه کردیم، جواب درستی ندادند و تنها به گفتن اینکه این موضوع مصوبه است، بسنده کردند.
محاسبههایی که چندان دقیق نیستند
یکی از تراکتورداران اهل روستای دستوران که با همین وسیله روی زمینهای کشاورزی کار میکند و زندگیاش را میگذراند هم تقریباً داستان مشابهی را بازگو کرد.
وی ضمن بیان گلایه مشابه گفت: در یک فصل کاشت و برداشت که حدود سه ماه است، دو مرحله برای دریافت سوخت نامنویسی میکنم؛ یک مرحله ابتدای فصل برداشت و یک مرحله انتهای آن. در مرحله نخست ۳هزار لیتر سوخت به من تعلق میگیرد و مرحله دوم هم باید همین مقدار باشد؛ اما معمولاً مقدار مشخصی ندارد و بعضی وقتها ۴۰۰ لیتر و گاهی بیشتر از هزار لیتر سوخت دریافت میکنم. در جواب پرسشهای من هم میگویند این مقدار براساس کارکرد مکانیاب برآورد شده است. اصلاً من نمیدانم این عدد دقیقاً چطور و بر چه اساسی محاسبه میشود. اگر بخواهم فشرده کار کنم، بیشک این مقدار سوخت کافی نیست و باید بیشتر باشد؛ اما برای جلوگیری از این اتفاق، صرفهجویی میکنم و اگر هم سوخت نداشته باشم، نمیتوانم سوخت آزاد بگیرم و مجبورم کار نکنم.
سهم هر تراکتور ۶ هزار لیتر است
«هرکس مکانیاب دارد، برابر کارکرد آن سوخت دریافت میکند»، این پاسخ مدیر جهاد کشاورزی شهرستان جغتای به گلایه برخی از این تراکتورداران و کشاورزان است.
علیرضا دلبری با تأکید بر اینکه ۶هزار لیتر سوخت سهمیه هر تراکتوری است که مکانیاب دارد، بیان کرد: هرکس مکانیاب نصب کند، برابر با کارکرد دقیق تراکتور تا سقف ۶هزار لیتر در هر دوره سوخت دریافت میکند. البته ما محدودیتی برای توزیع سوخت نداریم و این محدودیتها در اصل از طرف شرکت فراوردههای نفتی بوده و بر این اساس، سقف مصرفکنندگان جزء در سیستم شرکت نفت ۶هزار لیتر در هر دوره است؛ اما توزیع بیش از این مقدار میسر نیست. اگر این طور نبود، هیچ محدودیتی برای توزیع سوخت وجود نداشت. در واقع ما در بحث تراکتورها محدودیت نداریم؛ بلکه با موضوع توزیع عادلانه سوخت سر و کار داریم و تلاش این است که هر کس به اندازه مصرفش سوخت دریافت کند. در واقع ما مقید به کاهش دادن میزان سوخت نیستیم.
این مقام مسئول ادامه داد: این مصوبه هم در کل استان خراسان رضوی و ۳۴ شهرستان در حال اجراست و تنها محدود به شهرستان جغتای نیست. میانگین نصب مکانیاب در استان ۴۶درصد است که این میزان در جغتای به ۲۶درصد میرسد. توزیع سوخت همین الان هم در سطح شهرستان انجام میشود.
دولت در برابر تجهیز تراکتورها مسئول نیست
مدیر جهاد کشاورزی شهرستان جغتای درباره گلایه کشاورزان از هزینه بالای تجهیز تراکتورها برای نصب مکانیاب اظهار کرد: موضوع سیستم انتقال برق و باتری تراکتورها به ما ارتباطی ندارد و خود کشاورز یا صاحب تراکتور باید آن را برطرف کند. این لازمه هر وسیله نقلیهای است که تجهیزات و امکانات مناسب داشته باشد. این را هم باید یادآوری کنم که تجهیز تراکتورها به سیستم مکانیاب، توسط بخش خصوصی انجام میشود و ارتباطی به دولت ندارد. در این زمینه تنها کاری که توانستیم انجام دهیم این بود که با شرکت اجراکننده این طرح صحبت کنیم تا مساعدتی داشته باشد و سیستمهای مکانیاب را به صورت اقساطی نصب کند.
هرچند نگرانی کشاورزان جغتایی از هزینهای که باید تقبل کنند، قابل تأمل است؛ اما نباید فراموش کرد نصب تجهیزاتی مثل مکانیاب در مواقع بسیاری، ابتدا به نفع خود این اشخاص است؛ به ویژه با توجه به اینکه در حال حاضر قاچاقچیان سوخت از هر فرصتی برای دستبرد به بیتالمال بهره میبرند؛ اما با این حال چنین موضوعی نباید مانع شود که مسئولان، برنامهریزی برای حل چالشهایی مثل هزینه بالای تجهیز ابزار و وسایل کار کشاورزان را نادیده بگیرند؛ کشاورزانی که در این سالهای اخیر و حتی در حال حاضر هم از ناترازی انرژی و قطعی برق آسیب میبینند و نتیجه آن هم در نهایت آسیب به سلامت غذایی جامعه و کوچک شدن سفره آنها خواهد بود.
نظر شما