فیلم سینمایی «سرزمین فرشته‌ها» به کارگردانی بابک خواجه‌پاشا، یکی از آثار انسانی و اجتماعی چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر امسال بود. اثری که نه سیاسی است و نه قصد موضع‌گیری دارد، بلکه با نگاهی ساده و صادقانه، درباره رنج‌های پنهان جنگ و تأثیر عمیق آن بر کودکان حرف می‌زند. این فیلم تلاش نمی‌کند مخاطب را قانع کند، شعار بدهد یا قضاوتی تحمیل کند.
«سرزمین فرشته‌ها» فقط می‌خواهد دیده شود، بدون گارد، بدون پیش‌داوری و بدون این پرسش کلیشه‌ای که چرا یک کارگردان ایرانی باید درباره مردمی دوردست فیلم بسازد.
«سرزمین فرشته‌ها» از همان ابتدا یادآوری می‌کند که جنگ، پیش از آنکه مرز و پرچم بشناسد، کودکی را هدف می‌گیرد که هنوز فرصت زندگی کردن پیدا نکرده است. تکرار جمله «هیچ بچه‌ای نمی‌میرد» در فیلم، نه انکار مرگ، که تلاشی است برای حفظ امید، امیدی که کودکان، حتی در ویران‌ترین شرایط، به شکلی غریزی به آن چنگ می‌زنند. کودکانی که خانواده‌هایشان را جلو چشمشان از دست می‌دهند، اما هنوز به فردا فکر می‌کنند و هنوز رؤیا دارند.
این فیلم مهربان، درباره فلسطین ساخته نشده، بلکه درباره جنگ ساخته شده است؛ درباره هر جغرافیایی که در آن صدای انفجار، لالایی شبانه کودکان می‌شود. خواجه‌پاشا آگاهانه دوربینش را از سیاست دور نگه می‌دارد و به انسان نزدیک می‌کند؛ به کودکانی که بی‌آنکه چیزی از معادلات قدرت بدانند، بیشترین تاوان را می‌دهند. رؤیای هر کودکی ساده است؛ شهربازی، خنده، بوی ذرت بوداده، چرخ‌وفلکی که تا آسمان بالا می‌رود و دنیایی که قرار است امن باشد. «سرزمین فرشته‌ها» با ظرافت نشان می‌دهد که جنگ چگونه همین رؤیاهای ساده را به آرزوهایی دوردست تبدیل می‌کند؛ جایی که داشتن یک شهربازی، نه یک تفریح معمولی که رؤیایی دست‌نیافتنی می‌شود. فیلم بی‌آنکه اغراق کند، سرانجام سرزمینی را تصویر می‌کند که در آن جنگ جریان دارد؛ سرزمینی که کودکی در آن زودتر از موعد بزرگ می‌شود و شادی، کالایی کمیاب است. این تصویر، هشداری خاموش است؛ جنگ یک اتفاق دور از ذهن یا محدود به نقطه‌ای خاص از جهان نیست. جنگ می‌تواند در هر جغرافیایی رخ دهد، حتی کنار گوش ما، حتی جایی که امروز فکر می‌کنیم امن است و درست به همین دلیل است که رنج کودکان این فیلم، نه غریبه است و نه دور؛ آینه‌ای است که می‌تواند هر لحظه روبه‌روی ما قرار بگیرد.
تماشای «سرزمین فرشته‌ها» نیازمند موضع‌گیری نیست. این فیلم از مخاطب نمی‌خواهد طرف کسی بایستد یا علیه کسی شعار بدهد. فقط می‌خواهد چند دقیقه، جهان را از قد کودکی ببینیم که میان آوار، هنوز لبخند را فراموش نکرده است. شاید همین نگاه انسانی است که فیلم را شایسته حمایت می‌کند. حمایت از آثاری که به جای بهره‌برداری از رنج، به آن احترام می‌گذارند و به جای نفرت، بر امید تأکید دارند.
بدون پیش‌داوری به دیدن این فیلم برویم. بدون این پرسش‌های فرساینده که سینما چه باید بگوید و چه نباید بگوید. «سرزمین فرشته‌ها» یادآور یک حقیقت ساده است: جنگ، هر کجا که باشد، کودکی را زخمی می‌کند و سینما، اگر انسانی بماند، وظیفه دارد این زخم را به ما نشان دهد.