اتحادیه اروپایی به ویژه پس از ماجرای برگزیت و جدایی بریتانیا از این بلوک منطقه‌ای، با شیبی فزاینده به سوی سقوط حرکت کرده و از میل سیری‌ناپذیر به سرزمین‌های غربی از سوی روسیه، سازهای مخالف گاه و بی‌گاه با سیاست‌های اقتصادی، امنیتی و حتی فرهنگی آن در مرزهای قاره سبز، همگی نشانه‌هایی کوچک از یک روند بلندمدت بوده؛ اما شاید جدی‌ترین نشانه‌های افول این اتحاد منطقه‌ای را باید در سوی دیگر اقیانوس اطلس و در مراکز تصمیم‌گیری ایالات متحده جست‌وجو کرد.
ایالات متحده به عنوان یکه‌تاز عرصه قدرت در مقیاسی جهانی در دهه‌های اخیر، کمترین تردیدی در به زانو درآوردن هم‌پیمان و هم‌سفره همیشگی خود نداشته است؛ به یک دلیل واضح؛ قدرت ظرفی محدود است و به ازای هر نسبتی که حتی شرکایتان قدرتمند شوند، از سهمیه شما کاسته خواهد شد.
آمریکا یک زیردست سلطه‌پذیر از اروپا انتظار داشته و تا امروز، به اندازه زیادی به آن دست یافته است. این ادعا در عصر ریاست ترامپ بر آمریکا (و بخوانید اروپا و وابستگان شرقی نظیر کره و ژاپن) به وضوح مشاهده شده و حتی آن‌گاه که مستأجر کاخ سفید، رهبران اروپایی را پای میز خود تحقیر کرد، یا آنجا که به صراحت از قصد خود برای تصرف گرینلند سخن گفت و یا زمانی که ناتوانی اروپا در دفاع از خود را به رخ آن‌ها کشید، هیچ‌کدام با واکنشی واقعی روبه‌رو نشد.
در ماجراجویی جدید آمریکا که با همدستی باند تبهکار و غاصب سرزمین‌های فلسطینی در قبال جمهوری اسلامی ایران همراه شد؛ اما اروپا خود را بر سر یک دوراهی اساسی دیده است؛ نخست ادامه روند استحمار و تبعیت بی‌چون و چرا از واشنگتن و همراهی عملی با ترامپ و تصمیم‌های خارج از دایره عقل او و در مقابل، انتخاب سطحی از استقلال رأی و ابتکار عمل.
این وضعیت در حالی است که متغیر اضافی موجود در این درگیری که همان رژیم صهیونی است، همواره جزو خطوط قرمز و به عبارتی مسائل ناموسی این اتحادیه بوده و این منازعه فزاینده، حالا سیاستمداران و رهبران اروپایی را در وضعیتی بغرنج قرار داده است؛
از یک سو، دولت‌های اروپایی هیچ تمایلی به بازگشت دیاسپورای یهودی-صهیونیستی به مرزهای خود ندارند و از طرفی کینه عمیقی که تحقیرهای مستمر ترامپ در دل سربازان اروپایی خود کاشته، هرگونه میل و اراده آن‌ها برای فداکاری در راه ارباب آمریکایی را از بین برده است.
این جنگ منطقه‌ای در جنوب‌غرب آسیا، شاید بهترین فرصت برای اروپایی باشد که سال‌هاست در شیب نزولی ضعف و زوال قرار گرفته است.مواضع اعلامی از اعضای اتحادیه اروپایی و سایر کشورهای قاره سبز، از بی‌طرفی سوئیس تا عقب کشیدن فرانسه از همراهی با آمریکا، از مواضع انتقادی هلند و بلژیک تا تردیدهای بریتانیا در ورود رسمی و علنی به جنگ، در کنار سیاست ثابت حمایت از رژیم صهیونیستی، نشان از شناسایی این دوراهی مهم برای دولت‌ها و کشورهایی است که به ویژه پس از جنگ جهانی دوم، به ندرت طعم استقلال و اراده را چشیده‌اند و حالا فرصت یک تسویه حساب جدی با کارفرمای بی‌رحم خود را بدست آورده‌اند؛ فرصتی که به واسطه پایداری و مجاهدت ایرانیان و آزادگان جهان، برای تمام دنیا به وجود آمده و آزمونی دیگر برای سنجش میزان بلوغ و عقلانیت حتی دشمنان دیرینه جمهوری اسلامی ایران است.