بر اساس آنچه منابع خبری نقل کرده‌اند، کابل به‌زودی میزبان یکی از عالی‌ترین مقامات سازمان ملل متحد، یعنی سخنگوی این سازمان خواهد بود.‌ البته این نخستین بار نیست که کابل در دوره جدید حاکمیت طالبان به استقبال مقامات عالی رتبه سازمان ملل می‌رود؛ پیش از این «امینه محمد» معاون دبیرکل سازمان ملل متحد و همچنین «مارتین گریفیت» رئیس اداره هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل نیز به افغانستان سفر کرده بودند.
با این حال، رابطه سازمان ملل با افغانستان در دوره جدید امارت اسلامی طالبان پر فراز و نشیب و به‌طور عمده متأثر از دو مسئله مهم بوده است.
در وجه نخست، موضوع عدم شناسایی رسمی حکومت طالبان از سوی جامعه جهانی و به‌طور خاص سازمان ملل، به‌شدت بر روابط دو طرف سایه افکنده است. مقامات طالبان به‌طور مکرر درخواست خود مبنی بر شناسایی رسمی از جانب سازمان ملل و ضرورت حضور نمایندگانشان در ارکان و نشست‌های سازمان ملل را تکرار کرده‌اند. انتقاد طالبان از عدم حضور نمایندگان افغانستان در نشست اخیر تغییرات اقلیمی در برزیل آخرین مورد از این دست به شمار می‌آید. با این همه تا بدین لحظه هیچ چشم‌انداز روشنی در زمینه احتمال شناسایی حاکمیت طالبان از سوی سازمان ملل و پذیرش نمایندگان کابل پدیدار نشده است؛ اگر چه باید پذیرفت با در نظر گرفتن شناسایی رسمی روسیه و برقراری ارتباط گسترده‌تر با حاکمیت طالبان از سوی کشورهای مختلف و همچنین تأثیر ترامپ بر روابط و ارزش‌های بین‌المللی، شرایط در مقایسه با گذشته برای طالبان تا حد زیادی مساعدتر و از فشارها بر سازمان ملل برای چگونگی ارتباط با طالبان کاسته شده است.
اما در وجه دوم، موضوع کمک‌رسانی سازمان ملل به افغانستان نیز در چند محور با مشکل اساسی مواجه است. خروج آمریکا از اغلب نهادهای بشردوستانه و امدادرسان سازمان ملل و کسری بودجه شدید سازمان در این حوزه، بازگشت مهاجران به افغانستان و فشار مضاعف بر کابل و نهادهای امدادرسان بین‌المللی و در نهایت تداوم سخت‌گیری‌های طالبان درزمینه روند فعالیت نهادهای بین‌المللی به‌ویژه درخصوص فعالیت زنان؛ همگی سبب شده روابط سازمان ملل و طالبان همچنان به شکلی کج‌دار و مریز و پرچالش دنبال شود.