این مستند با انتخاب نام «برنو» ــ تفنگی کهنه و تاریخی در فرهنگ بختیاری ــ از همان ابتدا مسیر خود را مشخص می‌کند. فیلم به جای پرداخت مستقیم به مفاهیم انتزاعی، روایت خود را بر پایه زندگی یک پیرمرد بختیاری و شلیک او به سمت هلیکوپترها بنا می‌کند؛ روایتی که در ظاهر ساده است اما لایه‌هایی از معنا و زمینه اجتماعی را در خود دارد.

در «برنو» تلاش شده است شجاعت و غیرت نه در قالب شعارهای مستقیم، بلکه در دل زیست روزمره عشایر بازنمایی شود. فیلمساز با تمرکز بر جایگاه فرهنگی تفنگ برنو در زندگی بختیاری‌ها، آن را به عنوان بخشی از میراث و هویت جمعی معرفی می‌کند و از این طریق، مفهوم وطن‌دوستی را به امری عینی و قابل لمس بدل می‌سازد.

از نظر ساختاری، فیلم با مقدمه‌ای نسبتاً طولانی آغاز می‌شود که به معرفی فضا، شخصیت‌ها و بستر زندگی عشایری اختصاص دارد. این بخش اگرچه در نگاه نخست کند به نظر می‌رسد، اما زمینه‌سازی لازم برای درک کنش اصلی روایت را فراهم می‌کند. از میانه اثر، ریتم تدوین تندتر شده و تعلیق میان شخصیت‌ها شکل پررنگ‌تری به خود می‌گیرد.

یکی از نقاط قابل توجه مستند، حضور پررنگ زنان بختیاری در روایت است. زنانی که نه در حاشیه، بلکه در متن ماجرا قرار دارند و با لحنی صریح و گاه طنزآمیز، واکنش‌های خود را نسبت به دشمنان خارجی بیان می‌کنند. همچنین حضور یک دختربچه و بیان دیدگاه‌های ساده اما صریح او، یکی از لحظات بحث‌برانگیز و در عین حال تاثیرگذار فیلم است که تلاش دارد تصویری متفاوت از نسل جدید ارائه دهد.

در بخش‌هایی از فیلم، استفاده از طنز و تمسخر در مواجهه با چهره‌های سیاسی بین‌المللی، به جای خشم مستقیم، به عنوان یک ابزار بیانی به کار گرفته شده است؛ رویکردی که به گفته منتقدان می‌تواند از افتادن اثر در دام کلیشه‌های تبلیغاتی جلوگیری کند.

در مجموع، مستند «برنو» تلاشی است برای بازنمایی مفهومی پیچیده همچون غیرت و هویت ملی در قالبی ساده، روایی و کم‌ادعا؛ اثری که با وجود برخی ضعف‌های ریتمی در آغاز، در کلیت خود به عنوان نمونه‌ای قابل توجه در سینمای مستند ایران ارزیابی می‌شود.